|
||
| zaten nefes alıp vermek değildir ki yaşamak. bununla yetinenler, yetiniyor gözükenler, melankoli, intihar, cinayet karalar masalara, ağaçlara.. denmez asya, yemez hayat. verdiğimiz nefesi, iade eder bize sonra; yine biz hayata.. tek şavaşımız bu olmasın, nefes alıp verme kaygısı, olmama korkusundandır. ve gerçekten umuduna layık insanların bu korkuya tevazusu yoktur.  fazlasını umut etmek de acımasızca değil mi? her zaman fazlası, hayal kırıklığıdır. ve ge'ne idam edilen umutlar olur. kendini ve arzularını görmez göz. keza ağaçlara yeni çizikler eklenir. |
||
|
||
| UMUT BÜYÜDÜKÇE YEŞERDİKÇE BU SEVDA SOLMAZ UMUDUN KARANFİLİ AÇAR TAN VAKTİ |
||
|
||
| umudu tutamadıktan sonra anlamsızdır ben uçurtmanın ipini kaçırdım olurda yakalarım diye koşuyorum | ||
|
||
Ümid etmektir yaşamak Ümit etmektir yaşamak örnek ol ibret ol yaşama ders ol geceden sık sık bak gökyüzüne yıldızlara bak güneşli ilk baharın umududur yıldızlar bir elvadalık hükmü var yaşamın ölüm geldimi vakti sorulmaz Serçe kuşu gibidir ümit etmek |
||
|
||
umudu olmayan br insan gösterin bana umut demek yaşam demek ŞAHSEN BENİM HALA BİR UMUDUM WAR 
|
||
|
||
| benim umuttla işim olmaz, önümü iyi görürüm, gördüğümle de yetinirim, ufukta olmayanı beklemek bana göre değil, hele o umutla avunmak hiç değil... | ||
|
||
| ufuğun menzili ne? | ||
|
||
gözümün görebildiği kadar işte... ben uzağı iyi görürüm bu arada 
|
||