|
||
| çok yalnız kalmışla,çok yalnız kalmamış. arada fark varmı. yalnız,çogul içinde yalnızlık, tanrıya mahsus olan yalnızlığı robinson cruse bile ada hayatında yaşayamadı yalnızlığı. siz insanları ne kadar seviyorsunuz, kendinizi yalnızlığa hapsetmek istiyorsunuz? yalnızlığı saplantılı insanlar daha iyi bilir.? 
|
||
|
||
dionysus < 16 yy rahibi göz kamaştırıcı karanlık duygularını ve düşüncelerini arkada bırak böylece bilinmeyen 'yol'u ile her varlığı ve her bilgiyi aşan anlamla birleşmeye yükselebilirsin senin ve herşeyin sonsuz ve kesin birleşmeleri saf ve tam olarak kendini OLUMSUZLA kutsal karanlığın ışınlarına doğru yücel verdiğini sandığın her karar aslında verilmiştir |
||
|
||
| yalnızlık paylaşılmaz paylaşıldımı yalnızlık olmaz | ||
|
||
Yalnız olduğunu bilmeyen insan en yalnızdır, kendiyle hiç tanışmamış.. Başkaları zaten anlamlandıramaz da kendini de anlamayan insan yalnızdır. diyesim geldi. tuttum bunu 
|
||
|
||
| yalnız olduğunu bilmeyen vs,kendiyle hiç tanışmamış vs,başkaları anlamlandırmaz,kendini yaşayamadıktan sonra.vs atom zerrecikleri birleştikten sonra atom etkisi yapabiliyor? bir delinin bile etrafında mutlaka izin veripte karşı cevap alabildiği insan vardır? mevlana derki karşındaki sana izin verirse sen kendini ifade edebilirsin? ben gerçekten yalnızlığı merak ediyorum bilen varmı. |
||
|
||
| burada yazıyorsan sen de yalnızsın demektir | ||
|
||
| çok yalnız kalamam senin gibi dayanamam tutsaklığa? |
||
|
||
| İşin kötü tarafı ne biliyor musunuz? Yalnızlığa dair en yüce söylemleri geliştirsek de geliştirmesek de iş değişmiyor. İnsan acayip bir varlık. Şu an ben yalnızım. Yalnız yaşıyorum. Ve bunaldığım anlarda aklıma gelen şey işyerindeki bir kız... Normal zamanlarda bu kızı düşündüğümde sadece bir arkadaş olarak kabul ederken bunalım dönemlerinde yanımda olmasını hayal ediyorum. Gelmek istediğim nokta şu; tamam yalnızlık insanın kendisini tanımasını, anlamasını ve kabul etmesini sağlayan daha doğrusu bunları test eden bir olgu ama çok zor... Ne kadar güçlü tanımlamalara sahip olursak olalım yalnızlığın çok acıttığı dönemler için reçete basit... Galiba hala olmayı hayal ettiğim kadar güçlü değilim. |
||
|
||
. Ve bunaldığım anlarda aklıma gelen şey işyerindeki bir kız... Normal zamanlarda bu kızı düşündüğümde sadece bir arkadaş olarak kabul ederken bunalım dönemlerinde yanımda olmasını hayal ediyorum.  değişik bir psikoloji değil mi, ben de bazen yalnız hissettiğimde kendimi, hayali bir sevgili hayal ederim. çünkü en iyi o anlar beni... çünkü ben hayal ettim, benim gibi düşünmek zorunda 
|
||
|
||
. Ve bunaldığım anlarda aklıma gelen şey işyerindeki bir kız... Normal zamanlarda bu kızı düşündüğümde sadece bir arkadaş olarak kabul ederken bunalım dönemlerinde yanımda olmasını hayal ediyorum. değişik bir psikoloji değil mi, ben de bazen yalnız hissettiğimde kendimi, hayali bir sevgili hayal ederim. çünkü en iyi o anlar beni... çünkü ben hayal ettim, benim gibi düşünmek zorunda İşin kötü tarafı kendimi çok zayıf hissediyorum böyle olunca. 28 yıllık hayatımda aşık falan olmadım. En azından kendi aşk tanımım içinde. Yoksa insanların "aşk" dediği şeyi ben de yaşadım. Yahu kız aklımdan çıkmıyor. Ama 3 gün sonra ya da 1 hafta sonra kendimi iyi hissettiğim dönemde bu kadar üstünde durmayacağımı da biliyorum. Bunları magazinsel bilgi olarak söylemiyorum. Ben bu durumu yalnızlıkla ilişkilendiriyorum. İstesem yalnız kalmayabilirim. İstesem o kız ile zaman da geçirebilirim. Bu durumumu bir tercih olarak yaşıyorum.Ama anlattığım olayın da beynime hükmetmesine de karşı koyamıyorum. Ne çelişki ama???Ne yalnızlıktan vazgeçebiliyorum ne de bir insanın sıcak bakışlarından... Tabi bu sadece belli dönemler için geçerli. Yoksa yalnızlık benim için hep güzellik olmuştur. Bir önceki sayfada dedim ya "sürekli başkalarının gözünden hayatımızı yaşarsak kendimiz kaybederiz." diye... Galiba yalnız kalsam bile yalnızlığımın birileri tarafından seyredilmesini hayal ediyorum. |
||
|
||
valla benim hayalimde kendimi iyi hissettiğimde umurumda olmaz. öldürüveririm onu beynimde  ama kendini niye zayıf hissediyosun ki... her insanın kendini kötü ve yalnız hissettiği dönemler olur... bence sen yine devam et o kızı yanında istemeye ya da hayal etmeye böyle durumlarda... bu sağlam bir psikolojik dayanak.. sanırım kız senin bilinçaltında güçlü bir güven oluşturmuş... |
||
|
||
valla benim hayalimde kendimi iyi hissettiğimde umurumda olmaz. öldürüveririm onu beynimde ama kendini niye zayıf hissediyosun ki... her insanın kendini kötü ve yalnız hissettiği dönemler olur... bence sen yine devam et o kızı yanında istemeye ya da hayal etmeye böyle durumlarda... bu sağlam bir psikolojik dayanak.. sanırım kız senin bilinçaltında güçlü bir güven oluşturmuş... Hayal konusunda aynı noktadayız. Ben de bahsettiğiniz türden hayalleri kurarım ve insanların "sen hayal aleminde yaşıyorsun" söylemlerine senin yaşadığını sandığın şey ne kadar gerçek onu düşünmek lazım" diye veririm...Ama hergün gördüğün zaman zaman birlikte çıkıp dolaştığın kişiyi hayal edince iş değişiyor. Ne demiş Sezen Aksu Biliyorsun şarkısında "düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar". Konunun dağıldığını hissediyorum ama hayal sadece hayalken güzel. Gerçekleşme beklentisi işin içine girince iş karışıyor. Beklenti acı veriyor. |
||
|
||
| evet başta da dediğim gibi değişik bi psikoloji ama aynı şey bana da olmadı değil... çok stresli bi anımda yakından tanıdığım birisinin sevgilim olmasını istemiştim... bu ona karşı güvenimden kaynaklanıyodu sanırım... şimdi düşünüyorum da iyi ki bu fikrimi onunla paylaşmamışım,iğrenç 
|
||
|
||
| Valla ben burada yazdıklarımın aynısını kendisine de söyledim.
|
||
|
||
| vvay anasını | ||