|
||
| Kocaman dünyada kocaman insanlar kocaman kocaman ilişkiler kuruyoruz.Devletler,uluslar,toplumlar,meslekler,kadınlar,erkekler ve bireyler olarak ilişkiler,ilişkiler,ilişkiler...Aslında neyin ilişkisini kuruyoruz ki?Yaptığımız sadece bir yap-bozu oluşturmak için uğraşmak.Her birimiz tek başına anlamsız,hemen etrafındaki -Diğerleri- ile birleşince daha bir anlamlı ve derken koskoca bir anlamlı bütün...Ama aslında yalnızız... Sorum şu;insan neden yalnızlığını paylaşmaz ya da paylaşamaz?Acaba paylaşılınca ortadan kaybolan birşey midir yalnızlık?Ya da aslında hiç kaybolmuyor mu? Can yoldaşın olmazsa olmasın Yalnızım diye hayıflanmayasın, Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi Bir anne şefkatine müsavi. Üç adım ötede deniz Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz. Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara Ve kış yaz, Dalda kuş eksik olmaz Dağ başında duman Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman. Cahit Sıtkı Tarancı ''YALNIZLIĞIN VEFASINI BULURSAN BİRGÜN O'NDA DA, [/glow]
VEFASIZLIĞIN VAKTİDİR YALNIZLIĞA...'' Murat Serdar Arslantürk |
||
|
||
| uzak dur yakınıma bu mesafe beni bozar kimseler yanaşmasın yalnızlık paylaşılmaz inceden hatırlarım o eski dostlukları şimdi herkes ayrı uçta kaderini inkar eder kimi yerer kimi över her biri ilgi bekler aman abi bulaşılmaz yalnızlık paylaşılmaz hiç mi yalnız kalmadın şu garip dünyada ah o zaman anlarsın yanlızlık paylaşılmaz bir şarap bi sigara sonbahar koynumda yalnızlığı kokluyorum kurutulmuş yapraklarda yağmur yemiş topraklarda işte bu yüzden yalnızlık paylaşılmaz.... |
||
|
||
ben de başlığı okuyunca şarkının sözlerini yazıp ahanda bundan paylaşılmaz yazıcaktım..benden çok yaşıcaksın len 
|
||
|
||
ben daha büyüğüm ama sen daha çok yaşıyacan nuriyenin mantığına göre 
|
||
|
||
| yanımızda çok fazla insanlar oluyor.. konuşuyoruz, bir şeyler paylaşıyoruz hepsiyle.. ama dönüp baktığımızda paylaştığımız daha çok mutluluklarımız, sevinçlerimiz oluyor.. ya da insanların dertlerini dinlemek, onları rahatlatmak, kendimizi rahatlatmak.. ama arkamızı dönüpte baktığımızda yine başa dönüyoruz.. yanımızda kimse olmuyor, biz yine kendi başımıza kalıyoruz, yalnızlığımızı kendimizle paylaşabiliyoruz anca.. başkalarıyla paylaşılcak bir şey değil bence yalnızlık. ztn paylaşabilsek adı yalnızlık olmaz.. acılarımızıda paylaşamıyoruz aslında.. çnk kimse yeterince anlayamıyor.. biz kendimizi kandırıyoruz. yalnızlık paylaşılabilseydi adı yalnızlık olmazdı bence  ve yinede çoğu zmn yalnızlık güzel.. yalnızlığa alışmak lazım n zmn n olacağı belli olmuyor n de olsa.. |
||
|
||
| @ eczacı tabi..herkes aynı yaşta ölmek zorunda çünkü  @ asi_peri yalnızlığı sadece konuşarak anlatmaya çalışırız ama o zaman da paylaşılmış olmaz..sadece anlatmaya çalışırız işte, biz olmadan kimse bizi anlayamaz  evde de yalnızım yahu hadi paylaşıverin bi yalnızlığımı 
|
||
|
||
| yalnızlık paylaşılırsa yalnızlık olamıyor..sanırım.. | ||
|
||
| bir çözülme evresi. modern dünya her şeyi elde edilebilir kılınca, elde ettiğimiz her şey bizi daha da yalnız bıraktı. | ||
|
||
| O ÖZDEMİR ASAF IN SORUNU YALNIZLIK PAYLAŞILIR, PAYLAŞILIRSADA YALNIZLIK OLUR. YETER Kİ SEN YALNIZ KALACAK KADAR DÜŞÜN BABALAR GİBİ YALNIZ KALIRSIN... |
||
|
||
| ivet, ben de daha evvel "yalnızlık paylaşılır" diye bir şiir yazmıştım foruma. bilmem ki hangi konudaydı. paylaştıkça daha çok yalnızlaşırsın o başka
|
||
|
||
| Kalabaliklarin icinde aslinda hep yalniziz. | ||
|
||
| Kaçınılmaz olandır yalnızlık. Her insan parmak uçlarından beyninin kıvrımlarına kadar farklı. Ve herkes bu farklılığın anlaşılmasını taktir edilmesini bekliyor. Kaçınılmaz olarak da hayal kırıklığına uğruyor. Çünkü kendisini anlamayan bir insanı başkaları anlasa da bir anlamı olmuyor. Çünkü kendini anlamayan insan bunu farkedemiyor. Yalnızlık burda önemli. İnsanların bizi anlamasını beklersek ve sürekli başkalarının gözünden hayatımızı yaşarsak kendimiz kaybederiz. Bir insan yalnız kaldığında mutlu olamıyorsa hiç bir şekilde mutlu olamaz bence. İç zenginliği yoktur çünkü. | ||
|
||
| Çünkü Özdemir Asaf öyle demiş. | ||
|
||
| Yalnız olduğunu bilmeyen insan en yalnızdır, kendiyle hiç tanışmamış.. Başkaları zaten anlamlandıramaz da kendini de anlamayan insan yalnızdır. diyesim geldi. |
||
|
||
boğa alfabenin ilk harfidir başaşağı neree gidersen boğanın başını görüyosun yalnız kalınca bataklık geniş ovanın göl kıyısında uyanıyor gri yağışlı bi hava gördüğüm kafamdaki bi öykü uzakta dağlar kat kat dağlar sıralanıyor ''yol''u dimdik kayalar halinde denize doğru iniyor evlerin insanları gerideki yokuştan inip kente yürüyor bataklık uyanıyor göl uyanıyor kıyı uyanıyor ova uyanıyor yalnız kalınabilirmi bi şey tanımlanmıyo ve sınırlanmıyo nie oradan geçen rüzgarlar gölün parıltısını bataklığa götürüyorlar |
||