|
||
| Şimdi burada Rock müzik ve Heavy Metal hakkında bilgi vermek çoğunuza saçma görünecek biliyorum ama yazmayı derlemeyi seven biraz da ukala bir adamım bu da benim saplantım, hele ki konu Rock olunca napalım idare edin. Bu konuda forumda çok fazla engin bilgisi olan kişiler olduğundan, ben daha çok işin psiko sosyal yapısına değinen uzunca yazımı bir sürü foto ile böldüm ki yazının uzunluğu anlaşılmasın. Okumasanız da olur ama ben yine de yazdım ve resimleri ekleme kısmı ile birlikte bir sürü zamanımı aldı. Ekleyip çıkaracağınız bir sürü şey olacak eminim. Gruplar ve tarzlar hakkında öyle geniş geniş ayrıntılı bilgi yok zaten hepsi başlıbaşına araştırma konusu çünkü. İşte başlıyorum. Zamanımızda (80-90 lardan sonrası özellikle) paniğe kapılan Dünya gezegeninde bulunan bölgesel yani yerel hükümetlerin yarattığı fakat global olarak yayılan gençlik asimilasyonunun da etkisiyle (70 lerin sonuna denk gelir bu) bu müzik tarzı garip bir biçimde kendi alt türlerinden ayrı bir tarz mış gibi gösterilmeye başlanmıştır özellikle de ülkemizde. Oysa bu tıpkı milli kültürler gibi aktif bir kültürdür aynı zamanda ve sınırları güncel politikadaki gibi kamu çıkarı ya da kar zarar ilişkilerinin boyunduruğunda kısıtlanamayacak kadar da evrenseldir. Subjektif(Öznel) değerlendirmelerle açıklanamaz. Çıkış noktasına baktığımızda her zaman; şimdiki sorunlu gençliğin de kolayca tuzağına düşüp küçümsediği kara derili, zorla boyun eğdirilip köleleştirilmiş insanlarla yerel ve unutulmuş pagan inançlı ilkel halkların (Afrikalı, Kızılderili,yerel halk lar gibi hakim dinlere ve geleneklere zoraki bağımlı olmaktan rahatsız) çoşkulu ve hareketli kültürlerin at gözlüklü ve kravatlı (Uygarlık tasması) gönüllü kölelere karşı bir hareket olarak doğmuştur. Bu nedenle de çıkış noktası olarak bu kültürlerin en fazla içiçe mücadele ettiği Amerikanın keşfinden sonraki dönemlerde orada gelişmeye başlamıştır. Avrupadan göçen halklar her ne kadar küçümseyip aşağılasalarda onca baskıya rağmen bir türlü enerjisi tükenmeyen bu coşkulu insanların Müzik ve eğlence biçimine kasvetli ve kasıntılı kıyafetleri içinde hep gıpta ile bakmıştır daha o günlerde bile. Bunun sonucu olarak da yerel müziğin içine samimi öğeler girmiş, ilkel kültürün her biçiminde rastlanan pentatonik gam, kasaba müziğinin içine işleyerek kilisenin kabul edemediği yeni tarzlara doğru kaymaya başlamıştır. Ancak alçakgönüllü köleler efendilerinin aksine beyaz müziğini küçümsemek yerine ondaki aşırı yüceltilmiş kasvetli spiritüel havayı da müziklerine katmaya başlayınca asıl kıyamet de o zaman kopmaya başlamıştır. Çünkü o zamanın batı müziği saraylarda ve kiliselerde belli kişilerce icra edilebilen katı kurallarla biçimlendirilmiş (Hatta bu nedenle bir çok Müzik Dahisi Mozart, Beethowen gibi bu nedenle bunalımlar içinde can vermiştir.) kamusal araçlarken birdenbire ortaya hiç de asil olmayan garip müzikler ve danslar çıkmaya başlamıştır. Her ne kadar bu durum engellenmek istense de zaten sıradanlıktan cinnet geçirmekte olan Halk tabakası da bunu desteklediğinden önüne geçilememiş, barajlarla nehirin akışının durdurulamayacağı aksine sel gibi her şeyi önüne katarak daha da coşacağı anlaşılmıştır. Bir yandan da hala katlettiği kültürleri kurtarma adı altında hıristiyanlaştırma uğraşındaki kilise, onların müziğini de kullanarak el çırpma, ayakla ritm tutma gibi geleneksel stillere ve güncel sıradan hikayelere prim tanımış gospel denen daha neşeli bir tarzın ortaya çıkmasına karşı duramamıştır. Bunun akabinde Halk ağzından söylenen şarkılar bazı uyanık yaratıcıların blues dan yani siyah müziğinden çaldığı öğelerle birleşmiş Amerikan Country tarzı oldukça gelişmiştir. Bu garip sentezler: boogie, country, ragtime, blues gospel gibi alt türler harmanlandığında ise ortaya başlangıçta oldukça tepki çeken bir devrimin doğmasına neden olmuştur. Rock'n Roll. Blues dan gelen ritm öğeleri ve yine beyaz müzikten öğeler alan diğer siyah müzik stilleri birleşip Rythm and Blues a dönüştüğünde ise yeni bir tarzın ilk doğum sancısı belirmiştir. İşin içine çağın en büyük icadı olan Elektro gitarı sokan manyak zencimiz blues cu T. Bone Walker (Maalesef biz beyazlar çok da yaratıcı olamadık bir türlü müzikte yavaş yavaş öğreneceğiz umarım. Avrupayı ve 1960 ları beklemek gerekiyor önce) Ama beyaz adam o günlerde hep birlikte topyekün ruhunu kaybetmemiştir ve bu müziği çok seven orta sınıf gençliği riythm and blues tarzını 50 li yıllarda listelere sokarak sokakların ve zenci mahallelerinin dışına çıkarmayı başarır. Öyle ki 50 li yılların ortalarında popüler listelerde 1 numaraya kadar yükselir rythm and blues. Ancak garip bir biçimde bu müziği beyazlar yapınca adını Rock'n Roll koymuşlardır. Fats Domino bununla ilgili 'Biz 15 yıl önce bunu Rythm and blues olarak yapıyorduk zaten' der. Bu biraz da azınlık kalmış siyah adam ın makus kaderidir. Aynı şeyi yıllar sonra Psychedelic tarz avrupada patladığında Jimi Hendrix 'Biz bunu 10 yıl önce Amerikadaki barlarda doğaçlama Blues olarak yapıyorduk zaten' diyecektir. Woodstock 1969 da da doğaçlamalarıyla bunu ispatlamıştır.  T. Bone Walker Ancak o günlere gelmeden Elvis Presley ve Chuck Berry gibi dehalar sayesinde country ve rythm and blues birleşmiş böylece beyaz adam da sonunda Siyahların neyi anlatmaya çalıştığını anlamaya başlamıştır. ÖZGÜRLÜK  Elvis Presley  Chuck Berry Tüm dünyayı sömürmedeki ustalıkları yanında Rogers Waters ın deyişiyle(The Wall da) buhranlı uykulara dalmasıyla da ünlü İngiliz halk ı içinden de neler olup bittiğini anlayan çok sayıda adam çıkmıştır uyanmaya karar vererek. Böylece Beatles, the Who gibi uyanık ingilizlerin ardından, The Doors, Led Zeppelin, Deep Purple, Rolling Stones, Grateful Dead ve tabi ki Pink Floyd gibi grupların eylemleri sonucu her türlü çılgınlığın doğması gecikmemiştir tüm dünyada. İngilizlerin laf sakınmazlığı ve çok bilmişliği ile Almanların fantastik isyanları ve öfkesi, önüne gelenle savaşan ırkçı ABD hükümetlerine karşı savaş karşıtlığı ve anti ırkçılık sloganlarıyla bağıran Bob Dylan ın başlattığı hareketler toplamda Hippi kültürü olarak adlandırılmış fakat fazla mistik ve unutkan bir çoğunluk olduklarından da hemen kolayca ortadan kaldırılmıştır.   Gitar Tanrısı Bütün bu karışıklık sırasında yine de Almanya dan Krautrock olarak adlandırılan diğer bir deyişle Kosmische Musik denilen garip bir uzaysal müzik türü türemiş ve Dünyaya Tangerine Dream(her ne kadar sonradan elektroniğe kaymış olsa da bu tarzın en büyük ekollarinden), Ash Ra Tempel (Ve Manuel Göttsching) Can, Amon Düül ve daha da çok Amon Düül II , Guru Guru, Gıla, Deuter, Cosmic Jokers, GÄA gibi devleri kazandırmıştır. Tabi kesinlikle unutulmaması gereken krautrock olmasa da bir psychedelic dev i Eloy u ve Solar Music Live ile kasıp kavurmuş Grobschnitt i dünya gezgini müthiş müzisyenler Embyro yu ve Birth Control ü de unutmamak gerekir. Benzer zamanlarda (1966-67) Pink Floyd daha doğrusu henüz tamamen kafayı sıyırmadan önce Syd Barrett, The Piper At the Gates Of Down ile Space Rock a dair tuhaflıkları ilk kez duyurmaya başlayarak sahne show u ve tiyatral gösterilerin fitilini ateşlemiştir. Bunun ardından Riythm and Blues u Space Rock a çeviren en garip guruplardan biri çıkmıştır İngiltereden Hawkwind (sonradan uyuşturucu yüzünden gruptan atılan Lemmy Killmister ın Motorhead i kurduğu durmadan değişen ne yaptığı belli olmayan bir garip guruptur) Bu dönemimn bir garip özelliği de benim şu an rock müzikte hiçbir etkisini göremediğim (en azından varsa da ben bilmiyorum) İtalyanların da atağa geçip dünyayı kasıp kavurmuş olmasıdır. Bazı yerlerde İtalyan senfonik progresif diye ayrı bir ekol olarak ele alınacak kadar da ileri gitmişler Dünyaya adını bu alemin en profesyonel iki grubu King Crimson ve Jethro Tull (heralde bu tanrılardan ayrıca bahsetmeye lüzum yok ki, King Crimson dan öte progresif tanımam) coverlarıyla adını duyurup "biz gördüğünüz gibi her şeyi çalabiliriz istersek" diyerek sonradan yaptıkları albümlerle de bunu ispatlayan "Premiata Forneria Marconi"yi hatırlatmak yeter. Tabi başka bir uzun isimli müthiş usta grup “Banco Del Mutuo Soccorso” yu ve bunun dışında Le Orme, Semiramis, Area,Il Baletto Dı Bronzo yu da unutmamalı. Ne oldu sonradan bu İtalyanlara bilinmez heralde yeniden opera ya döndüler 80 lerden sonra. Bir de yine o dönemde çıkan ve bence ne olduğuna karar verilemeyen grupların içine yerleştirildiği "Art Rock" mevzusu vardır ki Rock ın profesyonel bir sanat olmasını sağlamıştır. Sonradan Punk akımının en çok gıcık olmasına neden olan bu tarz gerçekten de oldukça elit ve pahalı bir tarz dır. Başta King Crimson olmak üzere, muhteşem Rush, benzeri olmayan en karanlık Van Der Graaf Generator, bir acaip Gentle Giant, biraz değişik Supertramp ve Alman gibi olmayan ama Alman Birth Control bu tarzın öncüleri olarak değerlendirilebilir.  Syd Barrett ve ayakları (Arkadaki sexi hatun kim sormayın bilmiyom) Centerbury ekolünü de unutmamalıyız. Tabi bence en iyisi bu ekolün icatçılarından tuhaf caz cı Daevid Allen ın ve yine davulcu Pierre Moerlen in ayrı ayrı mitoz bölünmeye uğrattığı “Gong” ları ve hemen ardından Caravan, Soft Machine, Hatfield and the North ve Supersister sayılabilir. Bence progresif müziğin başka bir etkisiz ülkesi olan şovenist Fransa ise Magma önderliğinde Zeuhl denen en acaip tarzlardan birini müziğe kazandırarak bu etkisizliğini gözümde azaltmıştır. Fransızların önemli senfonik gruplarından Atoll ve Ange de hatırlatılabilir. (evet hatırlatılabilir fazlası değil) Zeuhl ise diğer hiçbir tarza benzemeyen bir icattır. |
||
|
||
Eh İngiliz ekolünü de bence ayrı ele almalıdır ki kanımca bu tarzın bütün öncüleri yine İngilizlerden çıkmıştır. Beatles, Pink Floyd, King Crimson,Yes, Emerson Like And Palmer, The Who, Mahavishnu Orchestra ve John Mclaughin, Colosseum ve Colosseum II, Camel, Genesis,Renaissance,Gentle Giant, Van der Graaf Generator, Uriah Heep,Supertramp,Atomic Rooster,Nektar,Porcupine Tree,Oxric Tentacle,Caravan, National Health, Soft Machine ve tabii bir döneme damgasını vurmuş olan Led Zeppelin ve Deep Purple. İngiliz ekolü görüldüğü gibi kanımca sadece o dönemdeki progresif tarzın değil tüm Rock müziğinin bir çok tarzına kazandırdığı mucit ve yaratıcılarla bu işin de lokomotifliğini yapmıştır. Amerikan zenci müzik tarzlarının, blues ve Jazz ın etkisinden görece daha uzak kalmış olmasına rağmen. Pink Floyd Henüz Syd sıyırmamış ve Gilmour gelmemiş.  Jim Morrison Amerika ise efsanevi gruplar ve kişiler The Doors, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jefferson Airplane Grateful Dead de ve 68 hareketinin savaş karşıtı gösterileriyle birlikte Bon Dylan ın da filozofik etkilerinden esinlenmese, Ve tabii ki Frank Zappa nın tüm dünyayı ve müziği de dahil her şeyi eleştirmesi olmasa üstelik de bu garip adamın virtüöziteyi aşıp işi kompozitörlük ve protest Rock tiyatrosuna çeviren özgünlüğü olmasa sanatsal açıdan pek de büyük bir katkısı olduğu söylenemeyecekti bu döneme. Ancak bu isimlerin büyüklüğü ve eylemlerinin sınırları iyice aşması o dönemde yepyeni açılımları yaratmıştır. Avrupadan böyles hamleler asla beklenemezdi. Onlar asildirler. Ayrıca Hendrix in de çok iyi bildiği ve dile getirdiği gibi Rock'n Roll un altyapısını yaratan zenci kültüründen ve isyanından etkilenen Rythm'n Blues un da çıkış noktası olan ve aynı zamanda da Country , Blues ile birlikte büyük jazz müzisyenlerinin de anavatanı Amerika; bu dönemde de bir lokomotif rolü üstlenir ve onu küçümsememizi imkansız hale getirir.  Deli Frank Zappa  Bob Dylan ve Joan Baez Ancak tüm bu yaratıcı ve kalıpları kıran dönem yine Amerikanın karanlık yüzü nedeniyle fazla uzun sürmemiş, yükselen milliyetçiliğin yardımıyla kısa süren özgürlük dönemi son bulmuştur maalesef. Çünkü bu da bir moda akımına dönüşmüş ve gene birileri zengin olmuştur bu sayede. Üstelik her türlü skandalı filozof müzisyenlerin aleyhine kullanan medyanın da yardımı bayağı etkili olmuştur. Rock ın en büyük düşmanı olan skandallar, imaj ve Moda, tıpkı Mısır mitolojisindeki Ra nın karşıtı Apopis gibi ansızın yine ortaya çıktığı bir gecede En büyük duayenlerinin ard arda canını alarak Rock ı susturmuştur bir süreliğine. (Hendrix, Morrison,Joplin ve hayalkırıklığına uğrayan niceleri)  Janis Joplin  Jefferson Airplane/Starship ve white Rabbit in yaratıcısı Grace Slick Buradaki ana öğe başlangıçtan beri varolan bir çatışmadır. Eylem adamları olan müzisyenler ile onları takip ettiğini söyleyen hayranlarının arasındaki çatışma. İlk ortaya çıktığından beri bir yandan burun kıvırılıp sadece işin eğlence kısmı ile ilgilenen hayranlar, iş konuşmaya gelince takip ettikleri kişilerden daha radikal görünmektedirler. Bu da müzikten para kazanan pazarlama sektörü için çok güzel bir avlanma yöntemidir. Yine Black Sabbath la başlayan daha sert riflerle yapılan Heavy metal akımı ortaya çıkarak elden alınan özgürlüğün yerine daha yüksek sesle bağırılmaya başlamış ve özgürlüğün yerini sisteme olan nefret içerikli isyan almıştır.Jimi Hendrix, Jim Morrison, Frank Zappa unutulmamıştır fakat onlar gibi ne özgürlükten bahsedilebilir artık ne de o kadar şidetle aileyi ve kültürü eleştirmek ne de o denli virtüöz müziği dinleyecek kitle bulmak mümkündür. Jimi Page, Ritchie Blackmore un daha farklı açılımlarla hızlı sololara ve sert riflere dönüştürmeye başladığı müzik yeni meyveler vermeye başlamıştır artık. "Hard-Rock" Çağ ı başlamıştır.  Led Zeppelin 80 lerde halen varlık mücadelesi veren ustalardan çok azı bu dönemde varlık gösterebilmiştir. Hard-Rock ve Punk modası artık uzun parçalara ve konsept albümlere başarı şansı tanımamaktadır. Felsefenin yerini sloganlar ve öfke almaya başlamıştır yavaş yavaş. Rif ler daha basit ve akılda kalıcıdır amaç daha çok eğlenceye yöneliktir. Bunun ötesinde Blackmore un yan grubu ve efsanevi vokaliyle R.J. Dio birlikteliğindeki Rainbow kanımca halen Heavy metal den progressive metal e ve Power metal e kadar vokal tarzı başta olmak üzere etkisini yitirmektedir. Dio tarzı güçlü vokal özellikle de Power Metal için Heavy metal in olmazsa olmazları arasına girmiştir Death, Black gibi tarzlar dışında. Sabbath ın başlattığı bu yeni akım, Saxon,Savatage, Queensryche, Judas Priest, Helloween gibi grupların yaratıcı katkılarıyla yepyeni tarzları doğurmuştur.  Deep Purple (Heavy Metal ile ilgili ayrıntılı bilgi için Enslaved in şu linkte ki Heavy Metal tarihi yazısına bakabilirsiniz benimki daha çok değinme olacak o yüzden. http://progturk.com/progforum/viewtopic.php?t=96 )  Black Sabbath Bu noktada özellikle Power Metal etkileşimli grupların senfonik etkileşimli ve epik usluptaki konsept albümleri ile progressive müziğe yeniden fakat daha gürültülü riflerle geri dönüşü simgelediğini belirtmek yanlış olmaz sanırım. Özellikle de aslında çıkış noktası ve müzikal açıdan vokal ve müziği ile zaman zaman eski Helloween i de andıran Power Metal in bir başka versiyonu olan Quensryche in özellikle de Operation: Mindcrime ile Progressive Metal i başlattığı varsayımı hakimdir. Bu konuda ilginç bir nokta da 70 lerde sanatsal açıdan daha geride kaldığı genel görüşü hakim olan Amerikanın başta Quensryche, Dream Theater, Symphony X, Shadow Gallery, Fates Warning, Gordion Knot, Spastic İnk, Zero Hour olmak üzere önemli temsilcileri çıkarmış olmasıdır. 80 lerin başındaki bir diğer önemli olay da Thrash Metal dönemidir. Metallica, Megadeth, Slayer, Overkill, Antrax,Testament,Kreator,Exodus un ateşlediği bu canavarlaşan dönemde Punk etkileşimleri artmış, Metallica Kill'Em All albümünde çok düşünülmeden yazılmış çoğul ağızdan sloganlarla onun bunun kıçını tekmeleyerek işe başlamıştır henüz savaşın saçmalığından ve dünyayı yöneten kukla efendileriyle ilgili sözler yazmaktan uzaktır. Metallica nın tarzı punk etkileşiminden her albümde daha da aza indirip NWOBHM e yakınlaştırması sonradan bu tarzdan tamamen ayrılmasına neden olmuş aynı dönemlerde yine benzer müzik yapan gruplarda Punk dan uzaklaşınca Thrash müziğin Amerikadaki varlığı da hemen hemen son bulmuştur. Fakat Slayer ın neredeyse Black Metal ile yarışan rifleri agresif bir vokal ve militan hayat görüşü ile ortaya çıkan Sepultura bu tarzın kalitesinin düşmesine engel olmuş vekuzey ülkelerindeki etkileşimin vasıtasıyla biraz değişmekle birlikte halen varlığını sürdürebilmiştir. Ayrıca Slayer ve Overkill gibi daha sert davullu ve NWOBHM den daha az etkileşimli speed metal grupları içinden daha karanlık olan bir örnek Venom un neden olduğu yer altı çılgınlığı Black Metal denilen müzikalitenin daha önemsiz olduğıu bir tarzı yaratmıştır. Black Metal bir nevi anti-christ Punk a benzer ancak daha militer de olabilmekte hatta bazen klasik müziğe göndermelerde de bulunabilmekte hatta konsept albüm bile yapan gruplar çıkmaktadır içlerinden. Yine Thrash Metal den türemiş olan en iyi icracısı ve yaratıcısının kötü kaderli evcimen ve filozof müzisyen Chuck Schuldiner olduğu varsayılan Death Metal de bu dönemden sonra ortaya çıkmıştır. 80 lerdeki Thrash Metal 90 ların ve 2000 lerin bütün gürültülü müzik tarzlarının yaratıcısıdır denilebilir. Ancak ne coşku ve heyecan açısından ne de ortaya çıkan grup ve albüm açısından Heavy Metal bu dönemdeki hareketliliğini yakalayamamıştır. Ayrıca 80 lerdeki genel havanın miskinliği ve ucuz moda akımları thrash ın zamanında kıymetinin anlaşılamadan bir çok grubun dağılması veya tarzını popüler tarzlara yaklaştırmasından dolayı hemen hemen yok olmasına neden olmuştur.  Mustaine li, Burton lu ilk Metallica Bazı virtüözler hala yeni icatlar vasıtasıyla katkılarını sürdürmüşlerdir. Buna geçmişin şimdinin bütün ustalarını ikna edip (Robert Fripp dahil) turnelere çıkan Joe Satriani ve G3 konserleri, Y.J. Malmsteen in gitara ve soloya farklı bir açıdan yaklaşımı. Mc laughin in ve Al Di Meola Jazz müzisyenleri ile yaptığı çalışmalar. Steve Vai nin ustalıklı ve Heavy Metal in özünü koruyan çalışmaları, Eric Clapton un az da olsa zaman zaman zenci müziğini yeniden hatırlatması, Plant ve Page in ölmemiş olması olumludur. Ancak durum o kadar da harika sayılmaz çünkü sektörel bir meta haline gelen Rock eski özgünlüğünü bazı noktalarda kaybederek Pop müzik ile yarışır bir hale de gelmiştir.  Jimmy Page Örneğin, Alt türler bugün o kadar yüceltilmiş, şekilden şekile sokulmuş ve allanıp pullanmıştır ki; çoğu müzisyen aslında müzik ile alakası olmayan bir halde hayranlarının karşısına çıkmaktadır. Beyaz adam yine ruhunu kaybetmeye başlamış ve yine o aptalca şekle önem verme yoluna girerek asalet peşinde koşma hevesine kapılmıştır. Zamanımızın bir kaç grubu dışında çoğunluğunun sadece dış görünüşten ve kuru fantastik fikirlerden ibaret olması da bunun ispatıdır. Rock müzik gençliğin cinsel başkaldırısı(Libidonal, enerjik. Salt cinsel eylem açısından değil) yerine bugün isteyerek bastırdığı cinsel duruşunun yansıması olmaya başlamış; en sert kim, en hızlı kim, en psikopat kim,en şekil kim şeklinde bir ezikliğin yansımasına da dönüşmüştür takipçileri açısından yer yer. Bu ise pop kültüründen gelme bir öğedir. İçerikten ve yaratıcılıktan uzak salt teknoloji ve hayran kitlesine bağımlı militer bir havaya bürünmüştür zaman zaman da. Bu son darbe ise abartıyorum tabi fantastik komplo teorilerindeki gibi neredeyse sistem casusu olduğunu düşündüren Metallica denen Thrash grubu ile başlamıştır. Bugün 80 lerde çıkan birçok grubun ve onların öncülleri dışında ya da 70 leri devam ettiren çok daha az grubun dışında çok az grup anti militerdir. Ne yaşamları ne de söylemleri suya sabuna dokunmaz çoğunluğu Punk kültüründen de berbat bir küfür yarışı içinde müzik yapmaktadır ve en klas mekanlarda takılıp hayranlarına hiç görünmezler. Michael jackson kadar asildirler kitlesine karşı. Gerçi bu popülerlik 70 lerde de vardı ancak o zaman hikayesi başkaldırı üzerindeydi ve müzisyenler ilgi ve para dan çok müzik ve birliğe önem verirdi bir felsefeleri vardı. Şimdi ise hiçbirine gerek yoktur bunlar aranmaz, salt bir eğlence kültürü halini almıştır.Rock felsefesi tersine dönerek zaman zaman bizdeki yansıması arabesk kültür olan, ezilen orta sınıf Hıristiyan kültürüne dönüşerek savaşı ve yıkımı sistem ve toplum yerine kendi kendilerine yöneltmiş durumdadırlar. Bu da her türlü militarizm ve ezoterik saçmalıklara kaynak sağlar. Hatta savaş sloganları atarlar bazıları. Düşman bilinmeyen güçler ya da her şey olabilir. Önder de Şeytanlar ya da vampirler hatta bunlar gerçekmiş gibi anlatılır ve olmayan bir mitoloji var edilmeye çalışılır.  Manowar |
||
|
||
Bu durum Rock müziğini çok tartışılır bir tarz haline getirmeye başlamış, eline elektro gitar alıp makyaj yapan herkes başkaldırı yöntemi olarak Rock kültürüne yaslanmayı adet edinmiştir. Çoğu genç ise salt görüntüye önem vermeye başlamıştır aslında pop kültüründen yetiştikleri için. İçerik hakkında ve Rock müzik hakkında da çok az bilgiye sahiptirler. Bir yıl önce en tutucu ve yobaz müziği dinleyen kişi hiç bir fikirsel değişime uğramadan aynı şeyleri belli bir Rock tarzı altında bulabilmektedir. Müzik sektörü bunu çok iyi kavramış ve durmadan bölüp parçalayarak her kesime seslenebilen alternatif bir Rock anlayışını geliştirmiştir. Bugün hiç bir gruba Bu Müzik Rock değil diyemeyecek konuma gelmiş bulunmaktayız. Bu durumu en iyi anlatan Cobain olmuş ve kendini de yok ederek X kuşağının manasını anlatabilmek için uğraşmış, fakat yalnız ölmüştür. Şimdi ise X kuşağı da anlamını yitirmiş kanımca son ve “0” anlamını vermiş olduğum ve uydurduğum Z kuşağının yaratılmasına başlamıştır. Üstelik bazıları intiharı, seri katilleri ve vampirliği hayatın anlamı sayar ve bunu rock ile bağdaştırabilir ayrıca bu kültürün taşıyıcıları, çıkış noktası olarak bakıldığında (ırkçılığa isyan eden zenci müziği) Rock ın tam tersi olan Irkçılığı da benimseyebilirler hem de sisteme kızabilir ama bunun şeytanın gelecekteki hükümdarlığının sonucu olduğunu söyleyebilirler. Artık mantığa ve felsefeye lüzum yoktur her şeye güdülenebilen ve şartlandırılabilen "Z" kuşağı için de Rock tarzı mevcuttur. Genellikle de hayranlar yine icracıların alegorisini ve felsefesini anlamaktan çok uzaktır tişört olarak üstlerine giymenin ötesine geçemediklerinden. Kurt Cobain Uluslarası güncel yarışmalarda ve ödül törenlerinde bile bu garip tarzların taklitçileri boy göstermeye başlamış durumdadır. Artık Rock ın ve isyanın anlamı değişmiştir bundan böyle her türlü aykırılık ve olumsuz yani itaatsizlik yani amaçsız yıkıcılık hatta dışlanmışlığın yarattığı; ırkçılık, içe kapanış ve boyun eğiş de dahil Rock olabilmektedir. Siyah adamların torunları ise çoktan asimile olmuş, kuru laflarla sadece konuşarak ortada gezinmektedir. Yeni bir şey katmaları artık beklenemez. Siyah adamın yaşayan ruhlarının nerede ise tamamı ise daha Profesyonel bir tarz olan Modern caz a yönelmiş geri kalanları ise geleneksel Blues içinde unutulmuştur beyazlar tarafından. Oysa yapı olarak Rock müziğin içinde biri beyin ise diğeri kalp dir zenci ve Beyaz müziği, asla ayrılamazlar. Zamanımızın bazı usta müzisyenleri ve virtüözleri ise tamamen ritim ve yaratıcılık fakiri solo doğaçlama ustalarına dönüşmüş, Klasik batı müziği içinde kalakalmışlardır. Öncüllerinin ve ustalarının aksine (Hendrix,Clapton ...) Rock müziğine son yıllarda hiç bir şey katamamakta Hoca olmuş amatör ruhu kaybetmişlerdir. Onların ardılları da iyi aile çocuğu metropol insancıkları olarak bu kişilere özenir diğerlerini hiç bilmez. Çoğunlukla da Sıkılırlar zaman olmadığı için müzik dinlemeye. Cünkü çok çalışması, okula gitmesi, ve para kazanması lazımdır. Oluşturulmuş asimile kültür amaçsız ve hedefe ulaşmayacak da olsa kişileri şartlandırmaktadır artık hiç paranızı alamayacak olsanız da ya da hiç istemediğiniz bir iş de olsa aileniz istediği için yine de çalışır deşarj için de Burzum dinlemeyi isyankarlık sayabilirsiniz örneğin, başkaldırmak alternatifi artık enayilik aptallık ve suç dur. Rock konserleri ve festivalleri bile yüksek ücretlerle kapalı mekanlarda yapılır dahası sponsorlar veya kamu görevlileri istemiyorsa içki içmek yasaktır. Onların istediğini onların istediği ve izin verdiği ölçüde tüketebilirsiniz ve çok tüketmeli hemen yenisini almalısınız Rock müzik için bile.  Çirkin ve şişko Malmsteen  Kuş bakışı baktığımızda 60 ların ortasından 70 lerin sonlarına kadar değişen müzikal tarz çeşitliliğine karşılık 80 lerdeki kopuşlardan sonra 80 ile 2007 arasında müzikal açıdan çok büyük değişiklikler yoktur, aksine 90 lardaki bir kaç grubun dışında genel açıdan gerileme bile söz konusudur. Teknoloji gelişmiş ancak kullanım yeteneği azalmıştır. Sınırları zorlamamakta müzik sistemleri patlatılamamaktadır. Gelişim ve ilerleme durmuş yerini imaj ve tarz takipçiliği almıştır. Rock müzik için 2000 li yıllar Apopis çağı olmuştur yine yaratılmış yeni modalardan ötürü. Bu noktada Hippi kültürüne de geri dönüp biraz değinmek gerekir. Aslında tamamıyla kitlesel bir isyan ve sürrealist yaratıcılık kültürü olan beat kuşağından yetişmiş filozoflarla büyüyen bu kültür, enerjisinin büyük bir kısmını underground oluşumlara ve alternatif felsefi duruşlara vermesi nedeniyle genellikle hep küçümsenen ve dar kalıplar içersinde anılan sona eriş biçimi nedeniyle de şanssız bir döneme denk gelir. İmajın ve şöhretin geri planda kaldığı bu felsefi dönemde John Lennon, Jim Morrison, Jimi Hendrix gibi dahi müzisyenler dinleyici kitlesinin içinde rahatça dolaşabilmekte, onlarla birlikte diğer arkadaşları olan grupların konserlerinde sıradan insanlar gibi boy gösterebilmektedirler. Resmi ideolojilerin, popüler çıkar kavgalarının ve yozlaşmış aptal amerikan orta sınıfının baskısıyla hep kötü yönleri gösterilen bu hareket aslında zamanımızın da tüm tarzlarının yaratıcısıdır. Space rock,progressive rock,deneysellik,senfonik rock, art rock,jazz rock/fusion gibi profesyonelliğin zirvesindeki müzisyenlerin icra edebildiği bu tarzların belli yan unsurları günümüz rock ve metal müzik tarzlarının da doğuşuna zemin hazırlamış ve halen onların gelişmesinde lokomotif rollerini sürdürmeye devam etmektedirler. Zamane virtüöz lerinin çoğunluğu hala o dönem dahilerini ve müziklerine ulaşmanın çok gerisinde olduklarını açıkça ifade ederler.  Ritchie Blackmore Fakat günümüzde daha çok teknoloji,görsellik ve imaja öykünen gençliğin de etkisiyle içeriği oldukça boşaltılmış olan sayısız tarz a baktığımızda aslında bir çoğunun pop kültürünün biraz daha vahşileştirilmiş imaj sosuyla sunulmuş alternatifi olduğunu anlamak profesyonel icracı ve dinleyici için çok zor değildir. Bu yeni tarzların bir çoğu popülerlikte imajda ve sunum biçiminde pop kültürünün tüm öğelerini barındırırlar. Sanatsal özgünlük ve yaratıcılıktan,müzik kalitesinden ve felsefi derinlikten uzak olmaları bu yeni tarzların ortak özelliğidir. Ayrıca punk kültüründe olduğu gibi bir sokaklardan beslenen banliyö anlayışından da çok uzak olmaları onları tamamen pop kültürünün bir öğesi haline getirir. Yakın gelecekte de unutulacak olmaları ve sürekli yeni fakat sığ ve içeriksiz arayışlara yönelmeleri de teenage gençliğe sunulmuş daha kabul edilebilir popüler bir alternatif olduğunun kanıtıdır.  Cradle of Filth Modası Biraz da punk a değinelim: Heavy Metal ve Rock a alternatif olarak çıkan bu kültür ilk temsilcileri olan David Bowie,Ramones,Sex pistols gibi profesyonel müzikteki kalite arayışını reddetmiş,hatta modern kültürdeki her şeyi reddetmek adına alternatif bir sokak kültürü olarak ortaya çıkmıştır. Pahalı enstrümanlar ve iyi müzik kadar,felsefe ve sanatta da kirliliği düzensizliği ve yıkıcılığı dadaizm gibi garip sanat akımlşarını kendine öçrnek alan punk kültürü zaman içinde asiliğin sembolü olmuş ve underground Hippi kültürünün yok olmasında önemli bir pay sahibi olmuştur. Bugün bile asilikte ve muhaliftikte 'yaz aşkı', 'uyuşturucu müptelası', 'sisteme entegre olmuş eblek' gibi tanımlarla Hippi kültürünü küçük gören avant garde aydın ve sanatçılar resmi ideolojilerin ve baskın aile kültürünün de etkisiyle garip bir şekilde Punk kültürünü en asi ve muhalif istikrara sahip kültür olarak lanse ederler. Asıl gerçek ise şudur: Tarihte sahtekarlık olarak bahsedilen muhalif kültürlerin içinde belki de en popüler olanı Punk olmuştur. Kanımca iyi örnekleri olmasına rağmen fazlaca şişirilmiş bir akımdır Punk. Modern Dünya bu tarz göstermelik muhalifliklere o kadar prim tanır ki Hippi Kültürünü Küçümserken çoğunlukla Serserilikten ve göstermelik duvar boyayıcı grafiti anarşizm inden başka bir felsefesi olmayan Punk ı devrimci olarak nitelendirmekten de çekinmez. Bir Jim Morrison, Jimi Hendrix, Syd Barret ile Sex Pistols arasında dağlar kadar fark vardır ve küfür etmek hiç bir bir felsefeyi yansıtmaz. Bu daha çok Şımarık bir serseriliğin umursamazlığın yansımasıdır ve tabi sisteme göbeğinden bağlı medyanın da işine gelir. Kimsenin İşine gelmez bir Doors konseri Pink Floyd Konseri (Özellikle de The Wall) yayınlamak ama onlara oranla işe yaramaz Sex Pistols grubunu en radikal sistem karşıtı olarak çıkarırlar karşımıza. Fakat Pink Floyd u küçümseyemeyecekleri ve çürütemeyecekleri ya da Jim Morrison u haksız gösteremeyecek ve kuklaları yapamayacakları için göstermez gösterseler de gecenin bir yarısı kırk yılda bir gösterirler dinleyicisi olmayan bilemez. Pun ise popülize edilebilir rahatlıkla çünkü eleştirmez,maskesini düşürmez,isteğini belirtmez,savaş açmaz, alternatif sunmaz. Küfür eder sadece ve herkes buna güler geçer eğlenceliktir ergen davranışı kadar ciddiye alınır muhalifliğine de bu çerçevede izin verilir o nedenle.  Shot at 2007-07-03 The Clash Tek bir cinayeti faşist bir biçimde tüm Hippi kültürüne mal ederek yargılamaktan çekinmeyen çekirdek aile kültürü, Neo-Nazilerin Punk oluşuna hiç aldırmaz çünkü onlarda kendilerini gizlemekte olan korkak nazi sempatizanlarıdır işlerine gelir (Polanski olayı: Charles Manson un müritlerinden Susan Atkins ve arkadaşları Annesini de Auschwitz deki Yahudi katliamı kampında kaybetmiş Ünlü ve şanssız yönetmen Roman Polanskinin hamile karısı Sharon Tate i vahşice katletip eline bulaşan kanları yalarken sahte Mesih in şu sözlerini söylemiştir “Bana tepeden bakarsaniz, bir aptal görürsünüz. Bana asagidan bakarsaniz, tanrinizi görürsünüz. Bana tam karsimdan bakarsaniz, kendinizi görürsünüz”(Charles Manson) Bu olay Hippi yaşam biçiminin de bir sonucuymuş gibi gösterilmiştir garip bir biçimde). 1960 ların sonundan 70 lerin sonuna kadar süren Cinsel baş kaldırı ve Devrim hazırlığı maalesef türlü yollarla sindirilmiş alternatif olarak da sözde özgürlük olarak Punk ve dolayısıyla da cinsel sapkınlıklar öne çıkarılma yoluyla ufak bir izin verilmiştir azgın fakat boynu bağlı tutucu gençlik kesimine. Çünkü bu insanlar yukarıda anlatılanın tam tersine Hippiler gibi sisteme karşı durup her şeyi reddetmez, aileleriyle yaşarlar. Küpelerini ve geçici saç boyalarını çıkarıp takım elbiselerini giyerek paşa paşa işlerine giderler. Hepsi çekirdek aile kültürünün farklı gösterilmeye çalışılan yansımalarıdırlar ve bu muhaliflik açısından sahtekarların önde gidenidirler. Genellikle tutucudurlar ve Kadın soyuna toptan "fahişe" Demeyi ikiyüzlü bir cinsel başkaldırı biçiminde devrimcilik, asilik ve özgürlük olarak sunarlar. Bugüne kadar hiçkimse 1970 li yıllardaki başkaldırı hakkında ciddi bir yazı yazamamıştır; çünkü unutulmaya çalışılan bir toplumsal başkaldırıdır. Modern Popüler Kültür başlıbaşına bir yozlaşma kültürüdür ve bu nedenle de kendi ortağı olmayan tüm anlayışları yok sayar ve küçümser. Aykırılığı da en saçma biçimde kendi belirleyerek duvara A harfi çizmekle anarşizm i ayıramadığı yetmezmiş gibi, hırsızlık ve tecavüzü çekirdek aile kültürünü Punk küfürleri ve yaşam biçimiyle legalleştirmekten de çekinmez.  David Bowie Öyleki kavga ve küfür felsefesiyle sözde sistem karşıtı gösterilen Punk aslında ona göbeğinden bağlıdır. Zincirlenip dayakla eğitilmiş bekçi köpeği tavrıyla saldırganlaşmış bu kitlenin muhalifliğin tanımı olarak kullanılması aslında sorgulayan asıl kitlelerin skandallar vasıtasıyla gözlerden saklamanın bir aracıdır. Çünkü çekirdek aile kültürü bunu hoş görebilir ancak çocuklarının sistemi, kendilerini, öz yaşamını ve inançları sorgulayan rock cı olmasından sa; arada yaramazlık yapıp eve ve babasına dönen gönüllü ama depresif sistem savunucuları olması daha iyidir. Punk ın anarşist sanılan saldırganlığı çetecilikle karıştırılan anarşizm dir aslında ve felsefi temelden yoksunluğu onu yeni yetme gençliğin libidosu için çekici hale getirir. Toplum için the Doors, Hendrix veya Pink Floyd ise özünün anlaşılması durumunda daha tehlikelidir. O yüzden Morrison un mezarı bile ABD çekirdek aile kültürü için büyük bir tehdit olarak görülmüş ve ülkesi dışında Fransa daki ünlüler mezarlığında yer bulabilmiştir. (Ünlüler mezarlığındaki tek Amerikalı olması ile yaratılmış Fransız allegorisi de ilginçtir. Fakat bu Morrison u Fransız, fransayı çağdaşlığın sembolü yapmayacaktır evrensel değer olan bu konuda sadece Jim Morrison dur. Oradaki mezarlar içinde süslenen resimler çizilen ve başında dua etmek ve kutsanmak yerine şarap içilen tek mezar da Morrison unkidir.) |
||
|
||
| Yazık ki 1980 sonrası kuşak 70 lerdeki hareketi skandal enformasyonu yapan kişilerin ağzından öğrenmekte ve kendi başkaldırısını da onların istediği biçim olan niteliksiz bir biçimde yapmaktadır. (Bakınız yeni yetme küfürbaz sözde satanistler ve hırsızlık yaparak anarşist olanlar Zamanımızdaki Black Metal gruplarının bir çoğu niteliksiz müzik ve daraltılmış ezoterik felsefeleriyle {vampirizm, zombiizm, satanizm, izm, izm ,izm} aynı işlevi görmektedir) İşte Punk kültürünün işlevi bence budur. Bastırılan gençliğe bir süreliğine sözde özgürlük tanıyarak onun öfkesini sömürmek ama asla yaşam felsefesi oluşturup onu izlemesine imkan vermemek. Zamanımızın en güzel sindirme stratejisi de budur. İçe dönük hiçbir şeye inanmayan ve sadece karamsar bir intihara sürüklenen antidepresan bağımlısı X kuşağının gelişmiş biçimi olan hayaletlere inanan sanal Z kuşağı yaratmak. Hiçkimse böylesine kolay kolay atıp tutamazdı aksi halde Hippi hareketi hakkında ve bu kadar önemsemezdi Punk ın sözde (maalesef aciz ve zavallı boynundan sisteme bağlı bekçi köpeklerinin havlaması) isyankarlığını. Rock-Heavy Metal kültüründeki sembolleri ve anlatımların amacını anlamaktan da yine bu sert pop müziğin yandaşları gene anlamaz yaşam biçiminden çok pop kültürü gibi dış görünüşe daha çok önem verirler aynı nedenle. (evet punk kısmı biraz abartılmış ve sert oldu çünkü Hippi kültürü küçümsenir genelde ve ben gıcık olurum bu tür müzik cahillerine. Resimlerde de görüldüğü gibi dün de bugün de epey sağlam punk grupları vardır fakatonların skandalları ve popülariteleri yoktur.)  The Ramones Ancak tüm bu yozlaşmışlığın yanında her gecenin bir sabahı olmak zorundadır. Bugün emekleme döneminde olan yeni tarzların çeşitlenerek büyüyebilmesinin önündeki tek engel durmadan aşılanan fanatizm enformasyonu olduğundan yavaş gelişmek ile birlikte Rock müzik asla ölmeyecektir. Tabii ki bu sadece bir söylentidir ve hep ortaya atılır buhran dönemlerinde. Bu aşama Popüler müziğin değişim aşamasına da denk geldiği için iç içe geçmiş gibi görünmektedirler yer yer. Sanırım Popüler müzik bile Rock a benzeme uğraşındadır önüne geçemediğinden artık ve Heavy Metal kültürünün geçmişi bazen küçümsemesinin altında da bu yatmaktadır. Bence son dönemlerde ortaya çıkan tarzlar geliştiğinde karşımızda yine eski tanıdığa rastlayacağımız türler doğacaktır ancak bugün için bunu söylemek epey zordur. Çünkü Rock’n Roll ruhu büyük oranda kaybedilmiş görünmekte metal denilince İmaj, Progresif denilince kuru teknik ve çizgisel çalan virtüözlük anlaşılmaktadır. Zamane progresif Metal i tüm teknik imkan fazlalığına rağmen 70 lerin teknolojisini bile yakalayamamıştır ve zamanımızın lehine yapılan karşılaştırmalar da o yüzden gülünç olmaktadır.  Dream Theater Öyleki bu nedenle de günümüzde cok saglam ve profesyonel gruplarin var olmasina ragmen, ortaya kitleleri saskina çevirebilecek özellikte müzikal dehalar çikmamaktadir. Bunun bir nedeni de kücümsenen Hippi hareketinin gücünden yoksun olan metropolit isyankar kültürün plak sirketlerinin tam kontrolü altinda olmasidir. Ortada asla o dönemdeki gibi bir sistem karsitligi olmadigi gibi, günümüz müzisyenlerinin cogunlugu müzikaliteden çok volume miktari ve imaj ile treni yürütmeye ugrasmaktadir. Bu tür popüler ögeleri müzikten dislamak artik tamamen ticarete dönüsmüs olmasi nedeniyle mümkün olmasa da bir bütün olarak Rock kültürü bunlarin disindadir. Ancak son yillarda iyice artan her türlü enformasyon bombardimaninin sonucu olarak alt türlere dayali bir moda akimi olmaya baslamistir. Bu ise pop kültüründen baska bir sey degildir ve bu anlayislarin, imaj in, kilik kiyafetin, sansasyonlarin rock ve Heavy ile hiç bir alakasi yoktur. Bunda ısrar ediyorum çünkü görülmüştür ve de görülmektedir ki, bunlar aslinda bir iki yilda unutulacak pop gruplaridirlar takipcilerinin de onları unutması ile birlikte   Steve Vai ve Joe Satriani  Eric Johnson Ülkemizde ise bambaşka bir durum söz konusudur kanımca. O kendi kendine Rock icat etmeye uğraşmakta ve bana göre gülünç olmaktadır zaman zaman. Rock Müziği yeni baştan icat edilebilecek bir şey değildir en az 100 yıllık sınırlar üstü evrensel bir kültürdür. Türk Rock, Anadolu Rock sözcüğü gereksiz bir sözcüktür bana göre çünkü bir İngiliz Rock, Alman Rock, Norveç Rock müziği diye bir şey yoktur Literatürde. İngiliz Rock grubu vardır, İngiliz Rock tarzı diye bir şey sözkonusu değildir ve bu kendiliğinden oluşur önceden böyle bir isim konulamaz. Ortaya çok fazla özgün bir tarz çıkarsa o da bir ekol olur. Ancak ülkemizdeki Rock müzisyenleri garip bir biçimde Türk Rock yapmaya uğraşmaktadırlar. Eski türküleri ya da yerel gamları aynen alıp elektro gitar ile çalarak. Bunu da Haluk Levent ve Pentagram başlatmıştır. Her ne kadar o zamanlar Pentagram ın niyeti belki kötü olmasa da (Gerçi piyasada tanınmak için bunu yaptıkları besbellidir) sonucu kötü olmuştur. Zamanımızda Türkiye de Türkçe Rock yapmaya uğraşan çoğu müzisyen (Bir kısmı dışında tutulabilir) Piyasada tutunmak amacıyla kendi istekleri dışında kitlenin hoşuna gidecek tuhaf sentezler üretip sonra da Rock severlerden Milliyetçi duygulara sığınıp destek istemektedirler. Bu resmen dolandırıcılıktır bana göre. Bunun sebebi ise öncüler olarak bu grupları görmeleri hatta zaman zaman diğerlerini örneğin Barış Manço, Erkin Koray gibi özgün icracıları da küçümsemeleridir. Anadolu Rock, Türk Rock adını hak eden ise başta Moğollar olmak üzere icat ettikleri için bu kişilerdir. Ancak taklit ederek oraya gelip onu oluşturmamışlardır ne Barış ne de Erkin ve de tabi ne de Moğollar bir şeye benzeme uğraşı içinde olmamış gerçek Rock müzisyenleriydiler fakat taklitleri soytarılıktan öteye geçememiştir bu anlamda bir Türk Rock Anadolu Rock dan bahsedilemez o nedenle de. Çünkü bu taklitlere bu isimler verilmektedir.  Barış Manço ve Moğollar'ın, MançoMoğol adı altında çalıştıkları günlerden bir resim Geleneksel piyasaya özgü olmayan hiç bir müziğin bir gelecek vaad etmediği ülkemizde ya Moğollar gibi yurt dışında kabul görür ya da o zamanki ekolden olan diğerlerini taklit ederek bir şey ortaya koyabilmeniz mümkündür ancak. Toeman, Haluk Levent ve yazmaya utandığım diğerleri. Bunlar Rock müzik yapmamakta Rock çılık oynamaktadırlar orda burda. Klasik Rock denen şeyin bile bununla bir ilgisi yoktur. (Hani şu barlarda çalınan yabancı Rock parçalar. Örneğin Rock müzik severlerin bir nevi“Ezan” ı olduğunu ve hiç susmadığını illaki dünyadaki bir barda her zaman dönüşümlü olarak çaldığını düşündüğüm Talking Heads ın gına getirtmiş Psycho Killer kesköse si gibi) Müzikte özellikle de Rock müzikte bu çeşit bir milliyetçilik yapılırsa ortaya çok saçma şeylerin çıkması doğaldır. Bunun bir yapılış tarzı vardır kendi müzikal öğelerimizi katmanında. Üstelik bu o kadar basit bir şey değildir de. Sentez yapabilmek için öncelikle Rock tarzını iyi bilmek ve icra etmek,sonra da kendi kültürel müzik stilini anlamak ve birleştirebilmek gereklidir. (Bkz. Barış Manço, Moğollar vb.) Dan dun ortaya Anadolu Rock parçası çıkamaz o uyduruk bir tarz olarak kalmak zorundadır ve bu müzisyenler hiç bir Rock parçası yapmadan nasıl yapıyorlar bunu anlaşılır değildir. Olmuyor zaten.  Moğollar Öyleyse ben bu durumda Türkçe Rock ın, Anadolu Rock ın topyekün bir sahtekarlık olduğunu mu düşünüyorum? Hayır. Olacaktır elbet, Rock müzik her müzikal tarzı dönüştürebilecek bir tür olması ile de ünlüdür ve bu nedenle bu durum ortaya çıkmaktadır bence. Ama ben kendi adıma Genel olarak ne şekilde bir seçim yapıyorsam yabancı Rock da; hiç fark gözetmeden aynı şeyi Türkiye deki gruplara da uygulamaktayım. (Örneğim Necropsy dinlerdim ve oldukça iyidirler hatta sonunda 2. albümü de çıkardılar) Biz bu anlayışı sürdürürsek de bir ilerleme olmayacaktır kanımca. Hep geriden bakıp gördüğümüzü taklit etmekle yetinir en iyi taklitçiyi de 'en büyük Rock Anadolu Rock!,Türk Rock' tarzında destekleyerek iyi bir şey yaptığımızı sanırız. Halbuki zarar vermiş oluyoruz istediğini yapmak isteyenlere karşı, akabinde de Rock müziğe karşı, örnek alınan adamlar pek de Rock yapmamakta çünkü. Dünya da durum o şekilde olunca ülkemizde de bunların olması doğal tabi ki ancak fazla abartılıyor durum. Ne de olsa tüm Dünya da insanlar ne yapacağını şaşırmış halde çıkış yolu arıyor ancak biz bir Türk çocuğu olarak annelerimiz bize hamile kaldığını ilk öğrendiği an 'Sıçtık asıl şimdi ne yapacaz' sorusu ilk tepkisi olduğundan şaşkın olarak doğuyoruz daha en baştan. Bunlar da normal heralde o zaman fakat benim için bu ezikliğe gerek yok pekala bizden de desteklenirse Steve Vai çıkabilir kanısındayim ancak bu tür calismalar Kültür kavgasina dönüştürülerek dislanmaktadir. (Kendi kültürümüz,kendi müziğimiz dayatmasi. Oysa baska hiç bir ülke Rock ve Heavy Metal müziğe karşı böylesi bir tutum sergilemez. Brezilyadan bile bizden daha özgün ve evrensel gruplar çıkıp kendilerini kabul ettirebilmektedirler bunun nedeni imkanlar değil,zihniyeteki aşırı milliyetçiliktir bu kadar kati ve gelenekçi ya da hemen gelenekselleşen bir anlayiş içersinde Rock Müzik icra edilemez. O nedenle başarılı icracılarımız bu başarıyı yurt dışında edinirler bu da tesadüf değildir)  Erkin Koray Neyse çok uzattım kitap yazdım neredeyse benim bakış açım budur bu konularda kısaca. Tam anlatamadım bazen de abartmış olabilirim. Ancak bunun nedeni neden olmuyor sorusuna verilen bir tepkidir. Budur bu konudaki karmaşıklığım. Khaos |
||
|
||
DREAM bir gerçek var ki hippy hareketi düşlediği dünyayı kuramadı , bugün rocknroll diye bir şey kaldıysa eğer - aslında bundan hiç emin değilim - gene çıkış yolunu atmışların izini takip ederek bulabilir diye düşünüyorum ; belki insanların içleri boşaltıldıkça dışarı yansıyan sadece hiçlik oluyor biraz iddialı olmakla beraber en fazla yetmişlerin ikinci yarısına kadar devam eden bu müzik daha sonra sadece bir görünüşe bugünün ifadesiyle bir tekniğe bir imaja bir yokoluşa dönüştü diyorum... müziğin pazarlanması ticari bir olaydır ama yemek için yaşamakla yaşamak için yemek arasında ki fark gibi hem müzisyenlerin hem de dinleyicilerin bu ticari sarmalın köleleri haline gelmesi üzücü ; rock'ın anti-militarist söylemini , anti-ırkçı tavrını , anti-iktidar karşıtlığını ve daha nicelerini üstelik bunları kimsenin gözüne sokmadan yani sistemin malı olmadan yapabilmeyi gerçek bir alternatif yaşam tarzı sunarak ve bunu yaşayarak bir dönem başardılar ;peki ya şu anda yaşananı sadece rock sitelerindeki faşist sloganlara bakarak bile görmek mümkün... insanlara sormak lazım bütün bu para-güç-iktidar savaşının içerisinde mutlumusunuz , bu kısa ömrünüzü biribirinizi ve dahi dünyayı yakıp yıkarak geçirmekte ısrarlımısınız ve bu saçmalığın sonunu göremiyormusunuz - bunca kan ve melanet dolu yalancı kültürünüze tapınmakla elinize bok kokulu savaş alanlarından başka ne geçecek?... bügün hala bitli hippiler diye aşağıladıkları insanlar kısa bir süreliğine de olsa birşeyleri başardılar sanırım en azından bu dünyaya ait olabilmenin bu evrene ait olabilmenin ve hep birlikte bu düşünceyi paylaşabilmenin pekala mümkün olabileceğini gösterdiler bunca sene sonra hala ''I DON'T LIVE TODAY'' demek zorunda kalmayalım diye... |
||