|
||
| önce cocuk ılerde katıl kotu ruhlu bır ınsan ıstemıyorsak cocuklarımızın ılgıyı eksık etmeyelım derım .... ama abartmadan tadında.... | ||
|
||
| yanlıssam duzeltın lutfen,ben hep şunu dusundum anne babaya nasıl davranırsak ılerde cocuklarımızda bıze oyle davranır herseyı kıralım ama bızı bız yapan ınsanı ınsan yapan kalbı asla.... | ||
|
||
Hayır efendim katılmıyorum. Anne babamıza davrandığımız şekilde davranmaz çocuğumuz bize; bize verilenler doğrultusunda davranır, ne ekersen onu biçersin olayı derim ben. Haa! Evet abeveynlerimiz tek mirasımız belki de değerin maximum düzeyini hakeden, ve asla yanımızda olmaktan vazgeçmeyen, sevgiyi en doruğunda yaşatmamız gereken insanlardır. Hep deriz ya ; ailemizdir onlar. Ama öyle bir an geliyor ki kendi hayatımızı yaşamak , kendi hayatımızda kendi doğrularımızı yürüterek, kendi yanlışlarımızın ateşinde acıyarak; bundan ders çıkarmak istiyoruz ve fikirler çatışıyor doğrular birbiri içine giriyor, işte o zaman ister istemez de kalp kırılmaları yaşanıyor. Bu da kaçınılmaz bir pişmanlık olarak kalıyor( ki yenisi çok geçmeden gerçekleşiyor) Bu da gerekli lik değil mi ki 
|
||
|
||
| işte babalık içgüdüsü.. |
||
|
||
yaw pırayvıt duygulancam sanmıstım 
|
||
|
||
pridir ne yapsa yerıdır 
|
||
|
||
bende öyle zannetmiştim, görünce noluo dedim 
|
||
|
||
| Hakikaten ben de bi tebessümle izlerken kahkahayı bastım Fakat ilginç gelen de şu oldu; öteki doktorların normal bir kaza görüp sonra da yoluna devam eden şöförler gibi hiç aldırmadan olayı izledikten sonra odadan çıkmaları... 'Bak bu kadar alıştık şiddete. Aldırma sen şuna dikkat et ; nasıl vuruyor ammaa! ' dedirtiyor
|
||
|
||
| Hikaye duygulandırdı beni ama video yu görünce kahkahayı bastım. | ||