|
||
 29 Haziran 1979 da Zonguldak'ta dünyaya gelir. Annesi Hatice Hanım ve Babası Selahattin Bey'dir.İlk, orta, lise eğitimini küçük yaşlarda yerleştikleri Amasra'da tamamlar. Lisedeyken yelken sporuna gönül verir ve bu sporu Amasra Yelken Klübü'nde profesyonel olarak yapmaya karar verir. Müziğe ilgisi küçük yaşlarda başlar. İlkokuldayken elinde blok flüt sokakta dolaştığını söyler. Ama esas müzikle tanışması Amasra'ya gelen müzisyenlerden etkilenerek çalmayı öğrendiği klavye gitar ve mızıkası iledir. Evlerinde Ruhi Su, Cem Karaca sürekli dinlenen sanatçılardır. Barış Akarsu, o dönemlerde dinlemeye başladığı 70'lerin 80'lerin rock, hard rock ve heavy metal grup ve sanatçılarını hala dinlemeye devam eder. Antalya'da animatörlük ve müzisyenlikten sonra Karadeniz Ereğlisi'ne gelerek burada 4 yıl boyunca çesitli barlarda, yerel televizyon ve radyolarda programlar yapar. Bu dönemde televizyonda gördüğü Akademi Türkiye yarışmasının tanıtım reklamları dikkatini çeker ve bu yarışmaya katılır. 2004 Temmuzda Akademi Türkiye Yarışmasını 1. olarak tamamlar. Yarışmadan sonra uzun süredir gelmeyi ve yaşamayı düşündüğü İstanbul'a yerleşir ve müzik çalışmalarına burada devam eder. Akademi Türkiye Yarışmasından hemen sonra yurdun dört bir yanında sayısı 100'ü geçen çesitli konserler verir. 14 Ocak 2005'te Seyhan Müzik'ten Sedar Öztop'un prodüktörlüğü ile yaptığı ilk albümü Islak Islak’ı piyasaya çıkarır. Bu albümden aynı yıl içerisinde Islak Islak, Kimdir O ve Amasra parçalarına klip çeker ve bunlar televizyonlarda müzik kanallarında yayınlanır. 17 Ağustos 2006 da Seyhan Müzik etiketli aranjör ve yönetmenliğini Ayhan Onurtaş,Ergin Altınel ve Ercüneyt Özdemir in yaptığı "Düşmeden Bulutlara Koşmak Gerek" isimli ikinci albümü çıkardı. İlk klip parçasını da albümün ilk parçası olan "Vurdum en dibe kadar" isimli çıkış parçasına çekti. Ve Bodrum'da geçirdiği trafik kazası sonucu 6 günlük uzun bekleyişin ardından komadan çıkamayarak arkasında bir çok sevenini yalnız bırakarak 4 Temmuz 2007 gecesi hayatını kaybetti!.. Durumundan ötürü tv'de verilen haberlerden biri, "Son röportaj". Gözlerin Islak Islak Vurdum en dibe kadar Başrolünde oynadığı dizide seslendirdiği bir parça; "Bana esmeyi anlat". |
||
|
||
| eline sağlık asitik.. başımız sağolsun.. |
||
|
||
| bu konuda çok konuşmak istemiyorum.. ama 50-55 yaşında veya daha önce ölmesi muhtemel biri olarak ölüm düşüncesiyle barışık yaşıyorum ve artık bu bana çok önemli gelmiyor yani ne üzüntü ne sevinç yaşıyorum.. 2 sene önce ananemi kaybettim (onun yanında büyüdüm ben) 3 ay yanında kaldım hastanede ondan ve kendi durumumdan sonra pek bir şey diyemem bu konu hakkında.. ne bilim bazen aklımdan geçmiyor değil "araba al diye ben mi dedim kardeşim" diye sonra "adam almış abi sanane" diyorum. sonra başka şeyler geçmeye başlıyor sırayla her gün kaç çocuk ölüyor bu memlekette veya işkencehanelerde insanlar.. ama medyatiklik gibi bu kadar duyarlılık nerede diyorum sonra gene başa alıyorum. sonra vardığım sonuç her ölüm erken ölümdür. kanımca ölümün bir sebebi yok hayat böyle bir şey.. geride sadece birileri kalıyor.. sanırım hepsi hayat fetişizminden kaynaklanıyor.. hepimiz yatılıyız sıramız gelince kalkar gideriz bunu unutturdular bize.. polyana yaptılar birileri bizleri.. ne söylenir bilemem dediğim gibi kimseyi teselli etmek hiç gelmiyor içimden (çünkü biliyorum ki faydası olmayan beyhude bir çaba) ne de onlara verebileceğim bir reçetem yok (keşke olsaydı).. sadece onları dinleyebilirim (belki onları rahatlatabilir) ve kendimi ifade edebilirim..bunun ötesi sanırım benim içinde zor olur.. üzgün insanları görünce dayanamıyorum.. naif adamım dilim sert belki biraz ama bu da sanırım sert durmakla ilgili.. bir film seyrettim. kadının ailesi ölmüştü kendi kurtulmuştu kaza sonunda.. ona arkadaşı dediki ağla, ağlayamazsan konuş eğer konuşamıyorsan da sus.. belki böyledir çözüm yolu.bilmiyorum.. |
||