|
||
 kaldığımız yeri, gözümüzün gördüğü son yeri hatırlatmaktır amacı. onu oraya o gözün eli koymuştur zaten.kendisine işlevinden ziyade şeklinden ötürü olduğunu düşünüyorum, haz duyuyorum. koleksiyonu da hoşnut ediyor. kendi ayıranımı kendim yapıyorum, zevkli bir iş, bitiminde ise ayırmıyor, diğerlerinin arasına hapsediliyor. ayraç bir şıklık gösterişi mi? unutkan mıyız? unutkan mısınız? bana zarif gelmesinin nedeni, kendi emeğimi akıtıyor olmam. siz değer veriyor musunuz, yoksa işinize yaradığı sürece mi sizinle? demem o ki; bazen bir kağıt parçası olmasa da, kaldığınız yerden devam etmeye iten, kaldığınız yeri hatırlatmaya ve pes etmemenize yarayan bir şey* vardır. sil baştan yaptığınız zamanlar, elinizle ötelemişsinizdir o'nu, yok görmüşsünüzdür. mazi biter.. en azından siz öyle sanırsınız. ayraçlarımı ne zaman kullanmaya kalksam, üzerinde kullandığım şey sonlanmadan ötekilerin yanına, geldiği yere dönmüş oluyor, çünkü uğraşamıyorum, hatırımda kalabiliyor, bazıları için işe yarıyordur tabii ki. o an orada bulunan bir gazete parçası, kalem içi, kitabın yırttığınız köşesi, bazen de kitabın kendi sayfası ve hatta insanın kendi zihni, yaşanılan herhangi bir olay ayraç olabiliyor. neyse, bize ayırılan bölümün sonuna geldik, ayracınız sizinle olsun.. 
|
||
|
||
| görünmez ayraçlarla ayırdık yaaşamlarımızı ve unuttuk en son hangi ayracı nerede kullandığımızı... |
||
|
||
| ayraçın azlığı düzeni mi artırır yani? | ||
|
||
| Ayraç zihni uyanık mı tutar acaba? Bir kitabı ortasında bırakmak olmaz mı ? Ben hep daha gerisinden alıyorum, ayracın. Çünkü cümlenin yada paragrafın ortasında bırakmak vardır kitabı, yarım söylen(me)miş şeyler.. Baştan alınmaz ki onca şey, kitabı her elden bırakış bir pesediştir zaten, cümlenin sonu başından bellidir belki ama ayraçlar hep yanlış yerlerde ayırıyor, hep biraz öncesine dönüyorum, zihin bulanık ve ben diyorum ki ya başka birşey daha varsa mazide.. |
||
|
||
| asitikim sana sonra cevap vereceğim ayrılmam lazım okey
|
||
|
||
| ayraçları ben de severim ve kendim yaparım genellikle. bi kağıt parçasını 4e katlayıp bir tarafından resim çizmeye başlarım. Boş kalan yerleri de genellikle kitapta beğendiğim cümleler doldurur. Hem kitap bittiğinde elimde hoş bir hatıra kalıyor, gerçi evde yapılan bir düzenleme ve atma seansında-eğer kitabın içinde kalmamışsa- atılmaları olası ama yine de ayraç yapıp kullanmak güzel. | ||
|
||
| kitapları atıyor musun, acıdı içim ya hu, yapmasan ya. oldu güneşinkızı, görüşürüz.  ve orestes, aynen öyle, ayracım kendim oluyorum genelde ve kaldığımı hatırladığım yerin az gerisinden başlıyorum. daha sağlıklı oluyor. |
||
|
||
kitapları atıyor musun, acıdı içim ya hu, yapmasan ya. hiç atar mıyım canım kitap, ayraçları atıyorum sadece
|
||
|
||
| Atmayınız bize verin, biz meraklıyız öyle şeylere
|
||
|
||
| koleksiyon ediyorum hem ben. sahi, ayraç kullanmada başarılı mısınız? ben dediğim gibi hep bırakıyorum, ama onlara sahip olmak beni mutlandırıyor.
|
||
|
||
| tamam efendim, atmayız bi dahaki sefere, değerlendiririz, ihtiyacı olanlara veririz.. valla ayraç kullanmakta iyiyimdir de, şu yaz ayları geldiğinden beri üşeniyorum yapmaya. o yüzden son okuduğum kitaba ayraç koymadım, baktım onsuz da oluyomuş, ama ayraç kullanmak zevkli yahu. Hemen eskimiş kitaplardan birini açıyım da içinden bi ayraç bulayım bari:) |
||
|
||
| sanırım o an kullanmaktan ziyade sonradan onu görmekten hoşlaşıyorsunuz.
|
||
|
||
| valla kafam karıştı, aslında ihtiyacım da yok, atıyorum kullandıktan sonra, ama yine de hoşuma gidiyor kullanmak. bi de eski kitapların arasında güzel ayraçlar bulmak... tamam, söz atmıcam bi daha ayraçlarımı
|
||
|
||
| ayraç alır böler kitabı çeker içinde kalanları başladığın işleri biter be zalim ayır da aç hayatın kapılarını atışma başlığına bakmıştım da en son, oraya mı yazsaydım ki 
|
||
|
||
| ayırdım geçtim beriden gel geriden geriden ayraç gider önden takip ederim gerisinden aman ores canım tes etme böyle atışma, kes ayracın yok senin, pes! şaşarım vala bu nasıl tez. kiya'yı özledim bak yine attıklarım gider nereye bilmem, ayraç ne der bu işe ayrılıyorum, gidiyorum o yere.. 
|
||