en çok mesleki kaygıları düşünürüm .gerçi meslektan aldığın zevk kaygılardan azsa orda durmamak gerek ama kaçamıyorum.ve bence mesleki mutluluk en az ailevi mutluluk kadar önemli bir manevi değerdir.özellikle idealist bir insansan.başarısızlık daha faazla katlanılamaz bir duygu haline geliyor. insanın para kazandığı, kendini ifade ettiği mesleğini zamanla egosunun bir parçası oalarak algılar onunla bütünleşir . o yönden mesleki konuları düşünmemek elde değildir.biraz kaygı hayata başarılı olmak için gereklidir.ama fazlası insan hayatını olumsuz etkiler . nasıl çocuklukta kişinin gelişimini ailsinin ona yaklaşlımı ona sağladığı olanaklar belirliyorsa yetişkinliktede kaygılı bir hayat sürmesi yada varoluş anksiyetisini olumlum yönde kullanması etkiler.
peki arkadaşlar paylaşırsanız memnun olurum mesleki açıdan bir kişi ideaalerini gerçekleştiremiyorsa ve bu onda sıkıntı yaratıyorsa ama mesleğinide seviyors YANİ YAKLAŞMA KAÇINMA durumundaysa ne yapması gerekir başarısızlığı kabulmu etmesi gerekip sınırlarının olduğunu kabul edipvaz mı geçmeli yyoksa savaşmlımı ?
|