|
||
çocukluğumdaki odam gibi hayatım tüm oyuncaklarım darmadağın toplayamıyorum özlüyorum tüm dostlarımı liseyi ama geriye alamıyorum zamanı zamanda kayboluyorum anılar paramparça paramparça gecelerim gündüzlerim paramparça özlüyorum elimi uzatsam dokunamıyorum
|
||
|
||
| bunun sebebi yeni durumlara uyum sağlamak yani yeni maskeleri takmakta zorlanmak olabilir mi ? hayat bize kendisine uymaya zorluyor. uymamakta da direndiğimizde dağılıyoruz. halbuki uyumun zorunlu olup olmadığını iyice düşünmek lazım. uyumun mecburi olmadığını gördüğümüzde direnç göstermeyeceğimizden küçülürek ama dağılmadan kendi özgünlüğümüzü geliştirebiliriz. |
||
|
||
| yaşıyorum sadece... soluk alıyor, canlı olmanın gereklerini yerine getiriyorum... ötesi yok... geçmiş yaralarla dolu... anılar kan revan... gelecek yok... umutlar yitik... bomboş bir karanlık... paramparçayım... parçalarım tuz buz... yeniden toparlanamaz... ben değilim şimdi, binlerce benden oluşan bedbin... süprüntü oldu artık parçalarım... neye yarar? koyuveriyorum kendimi uğultulu rüzgara... savruluyorum.... |
||