|
||
| baskaları ne derse desın canım ne ısterse onu yapıyorum artık... bır anım bır anıma uymuyor kendımı tanıyamıyorum artık aslında tanımakta ıstemıyorum,cok bos verdım yasamıma ama boyle yasamaktan hoslanıyorum. aslında ne yapacagımı ıyı bılıyorum ama bu son bır haftadır adeta yapacaklarımdan kacıyorum. okumam gereken kıtaplarım var arastırmam gereken bır konu var bu konu belkıde gelecegıme yon verıcek ama ben her zamankı gamsızlıgımla yasıyorum soyle bır kac gun herseyı hayatımdan cıkartıp tek basıma kımsenın bılmedıgı bır yerde tatıl yapasım gelıyor hıc kımse olmadan bırseyler okumadan dınlemeden seyretmeden calısmadan sadeceyatarak dusuncelerımle basbabsa kalarak... ama ısımın sezonu acılıyor ve benım basımı kasıyacak vaktım yok... ve yarın sabah erken kalkmam gerektıgı halde ben burada dusunduklerımı yazıyorum. uykusuzluk acaba yarın benı etkılermı? ..... |
||
|
||
| Ben çok keyfi daha doğrusu mantığı sadece kişisel mantığımla çözülecek şekilde yaşarım.Bunun sensiz bedelini ödeyebildiğinde aslında senin hayatın diye tatsız yanlarıyla dahi sevdiğin bir şey çıkar ortaya.Ancak yapmak istediğin şeyleri bir anlık rehavetle yapmaktan vazgeçersen aslında sevdiğin ,sen olan bir hayatla aranı da açabiliyorsun,bunun farkında olmak kaydıyla kendi özel şuurlu alanını yaratabiliyor insan. Uykusuzluk bazen doping etkisi yapıyor ,ben de yarın çok erken kalkmak ve bir sürü şey yapmak zorundayım ama canım uyuyarak günü kısaltmak da istemiyor. |
||
|
||
| aslında haklısın ama su aralar kendımı toparlamakta cok zorluk cekıyorum ısımı cok sevıyorum sevdıgım ınsanlar yanımda olmasada benı yanlız bırakmıyorlar. galıba bıraz zamana ıhtıyacım var... goruslerın ıcın tesekkur ederım... |
||
|
||
| yaa ne yaziyim diye düşündüm , hatta yazdım sildim. bu üsttekini yazana kadarda bi kaç kez yazıp sildim ... ama bu üsttekini bi kerede yazdım  içimde tusunamiler var sanki , vuruyo kıyılarıma. birden delleniyorum , bi nefes alıyorum verene kadar 3 kere sövüyorum. ne bu şimdi yaa , ne oldu da böyle oldu , bende mi hata diyorum. değmezmiş diyorum yalandan teselli için... kendimi kandırıyorum ama kendim buna çok tepkisiz kalıyo sonra aklıma elimi kolumu bağlayan şeyler geliyo; psikopata bağlanmamı engelleyen şeyler... kesip sesimi içimden susuyorum |
||
|
||
| Yazmayı anlatmayı başaracağımı sanmıyorum ama denemek istedim: Zaten çoğunlukla hissedilen, kalemin kağıda değdiği o temas anıdır. Sonrası artık bizim kontrolümüzde değilmiş gibi akıntıya sürüklenir...Yazarken artık kelimeler ve kağıt arasına giremezsin, üçüncü tekil şahıs gibi sadece izlersin yazdıklarını... Yazmayı açtığı kapılar yüzünden seviyorum, beni taşıdığı boyut yüzünden seviyorum. Yazmak o anın fotoğrafını çekmek gibidir aslında. Düşünceler uçuşur beyninizde ve öyle karmaşıktır ki herşey hiçbiri birşey ifade edemez. Ne olduğunu düşünmeden; noktaya, virgüle zaman ayırmadan yazmaya başladığınızda sizi olduğunuz noktadan çekip çıkarmaya başlar kelimeler. Yükselirsiniz ve aslında hangi noktada olduğunuzu kuşbakışı izlemeye başlarsınız... Yazmak insanı kurtarır. Yazılanlar iyi, doğru, nitelikli olmasada sadece yazmak olgusu bile kurtarır sizi... Korkmuyorum çünkü kelimelerim var, kalem yeni açılımlarımın anahtarı oluyor bir anda... Yazıyorum.... Black_noir |
||
|
||
| yazılanlar size ve o ana özeldir. başka hiç bir zaman bu olamayacak. bu yüzden varlığımızın tüm zamanlar için değeri koruyabilmek için yazmak lazım. kokmadan ve sizin olduğu için yazmalıyız. |
||
|
||
| Yazmak,bozmak ve onarmaktır,yıkmak ve kurmak,kaybolmak ve bulunmak-kaybetmek ve bulmak-,dost edinmek ve düşman edinmek-içinde ve dışında-,sormak ve sorma olanakları yaratmaktır.Cevaptan çok belirsizliğin yarım aydınlığında cevap ordusu çağırmaktır. Yazan insan,yazmazsa ölecek gibi olan insandır.Yazan insan,yazdığında cismine bürünebilen insandır.Yazan insan harflerin kırıcı dostluğu ötesinde kan kaybedendir.Yazan insan gerçek hayatı diye yazıdan ayrı bir hayatı olmayan ama harflerin ötesindeki hayatın da içinden geçendir. Yazı zaten orada bir kenti çizgisine kavuşturmaktır.Denizleri topraktan çok kayırarak çoğun.Ama yazmak hiç olmamış olmayacak bir kenti de harflerin ucuna iliştirmek,görünmez hatları görünür düşmanlara savunmaktır. Yazmak,artık susamayacak kadar çok yorulmaktır.Ve artık hiç konuşamayacak kadar susmuş olmak. Yazmak,yazının seni içine çekip yeni bir umutsuzluk-umut olarak geri savurmasıdır.Yazmak ,senin yazıyı içine çekip çoğun yeni bir cinayet olarak geri savurmandır.Yazı,yazanın bileğinde intihar izi gibi asılandır. Yazı,kalemin,kağıdın,yazan elin,harflerin,sözlerin,tuşların aklı,belleği,benliği bir ahtapot gibi emmesidir.Doğrulanmaksızın doğrulmak,düşerken can yakmaktır. Yazan el,hayatın dibindenden yürüyüşün bilinci açık körlüğünde parmakların kağıtta,klavyede umutsuz,kırıcı,kırılgan hareketlerinden estetiğin dik alası bir haz almaktır.Giderek kısalan gece de karanlığa doymamak,giderek azalan güneşte ışıktan körelmeyi başarmaktır. Yazı,başdönmesi,içsıkışması,bütün yaşamın gerilerek patlamaya hazır olmasıdır. Yazı,kendi savaşlarını kendin vermek,kendin yenmek ve kendin yenilmektir. Yazı,kolay silinip unutulmayandır.İçin acıyla yara üzerine yara kazarken dışının kahkahayla dağılmasıdır. Yazı,onların hayatının sende kurguladığı fantezileri acımasızca bölüp,ortasına kan bırakmaktır. Yazmak,buzun üşütmemesi,suyun yakması ve ateşin söndürmesidir. |
||
|
||
| bazen yolda yürürken dakikalarca düşünüyorum.harf ve ses kullanmadan kendimle konuşuyorum.öyle anlarda yaratılıştan bu yana çözümlenememiş soruların cevaplarına dahi kendi gerçeğime göre ulaşıyorum.tarihi,felsefeyi,stratejiyi tartışıyorum hatta bazen yaratılışa öncesizliğe ve sonrasızlığa nedenler ve olmazlar buluyorum.en doğru anlatımla zihnimin sınırlarını zorluyorum.fakat daha sonra bunları yazıya dökmek istediğimde aklıma yazacak hiçbir şey gelmiyor.zar zor bir-iki cümle yazıyorum ama gerisini getiremiyorum. bir de klavyeye doğrudan yazamama gibi problemim var.kağıda kalemle rahatlıkla yazabileceğim şeyleri klavyede monitöre yazarken çok zorlanıyorum.uzun bir yazı yazmam gerektiğinde önce kağıda yazmak sonra bilgisayara geçirmek zorunda kalıyorum.konuştuğum çoğu insanda var bu problem.nedeni sadece psikolojik olmasa gerek. |
||
|
||
| Yazarken harfleri çizersin,harflere dokunursun klavyede ise bütün harfler aynıdır,aynı dokunuş ama yerleri farklı.Bu yüzden bir çok kişi klavyede yazarken gerçekten yazıyormuş gibi hissetmez kendini.Aslında klavyeye bağlanıp kalemle yazma yetisini köreltmek de yazıyla ilgili önemli bir bağı kopartmak demek. Yazmak yazacak şeye sahip olmakla birlikte yazma arzusunu duymayı da gerektiriyor.Bazı zaman bu arzu körelebiliyor sanırım,belki seninki de öyle bir şeydir. Ancak sözle zor anlatılır konularda çünkü söze ancak nadir zamanlarda iyi dökülmüş konularda bazen zihin yazmaya epey bir süre sonra izin verebilir çünkü direkt dili olan bir konu değildir söz konusu olan,tercümeye benzer geçişe ihtiyaç vardır.Kendi dilini keşfetmek konusunda bazen zamana ihtiyacın vardır,bu da etkendir.Çünkü bazı insanlar ve ya bazen insan yazmaya kuşkulu yaklaşabilir ve özel dilini ihmal edebilir.Bu saydıklarımdan hiç biri senin geçerli nedenin olmayabilir tabi,benim ilk aklıma gelenler bunlar. |
||
|
||
| Genç delikanlı yaşlı ve usta yazara sormuş: -Yazmak nasıl birşey? Ne gerekir yazmak için? Yaşlı ve usta yazar düşünmeden cevaplamış: -Kalem ve kağıt. -Bu kadar mı? demiş genç. Hepsi bu mu yani? -Aslında silgi kullananlarda var. demiş usta. Ama ben hiç kullanmam. -Nasıl? Anlayamıyorum. Peki, ne biliyim işte... Başka şeyler gerekmez mi? -Ah! En önemlisini unuttum: Yazmak bir üçlemedir aslında; İnsan,kalem ve kağıttan oluşan.... black_noir |
||
|
||
| klavye(pc yane) ,net bağlantısı ve insan (şu anın özeti )
|
||
|
||
| yazmak o ankı dusuncelerın kagıda aktarılması aslında yazmaya basladıgımda ne yazacagımı dusunuyorum ve pc de yazarken ekrana neredeyse hıc bakmıyorum bu sekılde yazmak tuhaf gelebılır sıze ben bu sekılde yazmayı sevıyorum ve benımle ıcın onemlı olan yazarken muzık dınlemek bazen muzık dınlerken aklıma bır takım seyler takılıyor ve yazmaya baslıyorum bır nevı benım ıcın muzık=ılham ne zaman yazmak ıstesen nerede olursam olayım cevermde kı bır peceteye veya cevremde bır pecete yoksa telefona yazarım yazmak hosuma gıder belkı yazdıklarım anlamsız seylerdır ama ben yazarım sonucta abuk sabauk seylerde olsa o yazıları ben yazmısımdır ve benım ıcın onemlıdır bır de yazdıkları her zaman arsıvlerım mısal olarak burada yazdıklarımı bıle okursun ogrenırsın dusunursun paylasırsın ve fıkırlerını kagıda dokersın yazdıkların senın ıcın onemlıdır baskaları ne derse desın takmazssın cunku sen yazmıssındır |
||
|
||
| yanlızmıyım acaba bu soruyu soruyorum kendime simdı,ıcımden bır hıs sevdıklerınden ayrısın ve yanlızsın dıyor ben de ona cevap verıyorum: ben yanlız degılım burada da benı sevenler var bır bakıma haklısın bır seylerı paylabıldıgım ınsanlardan uzagım.... onların sevgısı bana bır konusmayla hatırlatıyor yanlız olmadıgımı ve su ararlar bır tuhaf can sıkıntısı ve takıntılar var hayatımda. yaptıgım herseyden cabuk sıkılmalar yarım bırakıp baska bır ıse yonelmeler ve yas takıntısı etrafımdakı herkesın bana abı dıye hıtap etmesı acaba ben yaslandımda benımmı haberım yok daha yapacagım cok sey var acaba bu gunler nıye bu kadar cabuk gecıyor..... |
||
|
||
| bu aksamda dun ve daha oncekı aksamlar gıbı canım ıcmek ıstedı ama ben yanlız ıcemıyorumki mutlaka yanımda ıcecek bırı olmalı istanbulda olasaydım mutlaka bır dostmu arayıp benımle ıcmek ıstermıydın dıye sorardım ve emeınımkı evet cevabını alırdım simdı ıse boyle bır ımkanım yok tekırdag boyle bır potansıyele sahıp degıl en onemlısıde burada her ne kadar arkadaslarım olsada dostum olabılecek bırı yok neysekı benı yanlızlıgımdan kurtarabılecek dostlarım bır telefon uzagımda onlarla tanıstıgım ıcın cok sanslıyım dost olarak ozlemımı gıderdıgım halde duygusal ozlemımı gıderecek bırısını daha bulamamın ezıklıgı var ustumde.. duygusal anlamda hıc bır sevgım olmasada ben hayatımı yasamayı cok sevıyorum yasamaktanda asla nefret etmıyorum.. benım bu sacmalıklarımı okudugunuz ıcın tesekkur ederım.bu anada ıcımden ne gectıyse onları yazdım. |
||
|
||
| Bu ikinci geceydi, aynı senaryo tekrarlanıyordu........ Elimde kalemim,önümde buğday sarısı kağıdım....... Düşünmeksizin ve bomboş gözlerle kağıda bakıyordum....... Bıkmıştım seni yazmaktan, seni özlemekten.......... Soğuk ve karanlıktan bıkmış kutup misali......... Ve sonra yazmaya başlıyordum...... Yazdıgım her kelime, her cümle , beni coğaltıyor,içimi eksiltiyordu...... Yazdıkça cogaldıgımı görüyor, içimin acıdıgını hissediyordum..... Şehir bana göre degildi,o cok büyüktü herhangi birinin beni anlamasını istemiyorcasına gündengüne büyüyordu........ Acımasızdı, sanırım beni sevmiyordu....... Ezik bir domates rolü oynuyor, kendimi şehirden uzak tutuyordum..... Korkuyordum....... Şehirden kasabaya , kasabadan köye,köyden yağmurun yalnızca benim yağdığı bir yere gidiyordum....... Mezarlıklara ugruyor, isimsiz mezar taşlarına adımı kazıyordum..... Kaç defa öldügümü anlatırcasına....... Yazdığım şiirlere nokta koymaktan korkuyordum...... Oysa her noktanın yeni bir başlangıç olduğunu herkes daha iyi biliyordum....... Belkide bir daha yeniden başlamamak için nokta koymuyordum.... Bıkmıştım tanıştıgım her yeni insana kendimi anlatmaktan.... Ve daha kötüsü anlatırken anlaşılamamaktan...... Dedim ya yağmurun yalnızcabenim için yağdığı bir yere gidiyordum.... En azından o yağarken ben ağlamıyordum....... Birbirimizi tamamlıyorduk ...... O yağınca ben ağlamıyor, ben ağlayınca o yağmıyordu....... Birbirimizi anlıyorduk....... Ve sonra rüzgarın ıslık çaldığını , önümdeki dut ağacının horladıgını görüyordum....... Ağlamaklı bir uyku sardı bedenimi ansızın....... İstilaya açık olduğum bir zamandı...... Göz kapaklarım yıkılıyor, bedenim iş bölümü yapamıyordu..... Dedim ya istilaya açık oldugum bir zamandı..... O ağlamama çeyrek kaldığını görmüştü........ Belli ki beni anlıyor üzülmeme dayanamıyordu... Ve gene yağıyordu........ Yalnızca benim için yağdığını görmek beni bir duble rahatlatıyordu........... Beni anlayan birinin olduğunu görmek beni mutlu ediyordu....... Bak yine o ..... Yağıyordu............... Yalnızca benim için yağıyordu........ |
||