|
||
| Bir düşüncenin doğruluğuna inanıp o düşünce için mücadele eden insanları anlamak için, en az o insan kadar cesur, kararlı ve inançlı olmak gerekiyor. Bir toplumun çok büyük bölümü ölüm ve aç kalma korkusunu yenemediği için düşündüklerini söylemekten, kendisini özgürce ifade etmekten çekinir, susar. Aslında susturulan insan değil, düşüncenin yaratacağı gerçeklik duygusu ve insanların bu gerçekleri görme isteğidir. Gerçeklerin bulunup ortaya çıkarılması o gerçeğin sonucunda bazı kişilerin acı çekmesine neden olabilir ama aynı zamanda bu gerçekler daha önce acı çekmiş insanların da acılarını biraz olsun dindirebilir. Kimsenin bu acıları çekenleri yok saymak ya da önemsiz olduğunu düşünmek gibi bir lüksü olamaz. Ancak düşüncenin özgürce söylenebilmesini savunmanın siyasal bir yanının olmadığını, hangi görüşü yakın olursa olsun düşüncenin özgürce ifade edilmesini savunmak ilkesinden ayrılmamak gerekiyor. Bu mantıkla hareket eden Hırant Dink, Fransa’da çıkarılmaya çalışılan yasaya karşı çıkarak kendi ırkından insanlarla mücadele etmeyi göze alabilecek kadar cesurdu. Hırant Dink düşüncelerin özgürce söylenebilmesini savunurken gerçeğin ortaya çıkmasını amaçlıyordu ve çoğu insanın sandığı gibi kendi toplumunun milliyetçisi olmak gibi bir düşüncesi yoktu. Düşüncelerini söylediğinde, kendi ırkından birçok kişi ve kuruluşun O’nu düşman ilan ettiğini, bu ihaneti! nedeniyle dışlandığını da biliyoruz. Ancak O doğru bildiği yolda yılmadan yürümeye ve gerçeklerin hangi ulus tarafından olursa olsun çarpıtılmaması gerektiğini düşünüyordu. Simgesel olarak öldürülen Hırant Dink değil, gerçeği aramak ve bulmak isteyen tüm insanlardı. Bize öğretilen ve anlatılanların doğru olup olmadığını, tarihi kendi çıkarlarına göre yazanların yazdıkları saçmalıkları ortaya çıkarmak isteyen her aydın aslında Hırant Dink’le birlikte biraz öldü. O’nu öldürenler, toplumun gerçekleri görmesinden rahatsız olanlar, çocuklarımızın kafalarına kalıplaşmış düşünceleri sokmaya çalışanlar, çıkarlarını her kavramın üstünde tutan, erdemlerden habersiz, insanlaşma sürecinde sınıfta kalmış yaratıklardır. Tarih, bize ne düşünmemiz, ne yapmamız gerektiğini söyleyenlerin dayatmasına karşı mücadele eden bu inançlı ve cesur insanların yaptıklarını unutmadı, unutmayacak. Ölüm düşünceyi öldürmez, yaşamasına yardımcı olabilir ancak. Bu eylemle düşünmeyen, araştırmayan ve sorgulamayan insanların da düşünmeye başlayacağını, Hırant Dink’in neden öldüğüne ilişkin sorular soracağını bilerek, bundan sonra çocuklarımıza “düşüncelerin özgürce savunulması için kendisini feda eden bir Hırant Dink vardı” diyebileceğiz. Ozan ne güzel söylemiş; ÖLÜRSE TENLER ÖLÜR, CANLAR ÖLESİ DEĞİL! |
||
|
||
| dedeler, neneler hiç konu sıkıntısı çekmeyecek bu belli. herkes torununa kendi gördüğü yerden anlatacak yine.. ortak bir algıda buluşulamayacak, bugün nasıl buluşulamadıysa... yine de umutsuz değilim (niyeyse?). | ||
|
||
| 73 şair Hrant Dink için şiir yazdı Türkiye’nin 73 şairi 19 Ocak günü öldürülen Hrant Dink bir araya geldi ve bir şiir yazdı. Aralarında Akif Kurtuluş, Adnan Satıcı, Haydar Ergülen, Ahmet Telli, Gülten Akın, Arif Damar, Orhan Alkaya, Sina Akyol Küçük İskender’in de bulunduğu 73 şairin yazdığı şiirin adı Yetim Ağıdı... Türkiye’nin 73 şairi 19 Ocak günü öldürülen Hrant Dink bir araya geldi ve bir şiir yazdı. Yetimler Ağıdı Bunu sana nasıl söylerim Hata benim günah benim suç benim Dünyalar içinde dünyalar sevgilim Ateşten çıkardım baktım uzunca kendimdi Bir de başımın üstünde yok bir ülke; kendimdi Dilim yola düştü pupa yelken pınarlarım yas içinde, hey hey Yüzümde kan kalmadı kuraklık can alıyor bir yandan, dan! Bir travmam var kenarı hâreli Yine hâreli geçti yine zulüm beni Meydan başaklarım kanıyor Uzun bir yürüyüşüm ben; bakın Anlarsınız yol yorgunu gözlerimden Şiircebimden beslenen tedirgin güvercin Dayamış gagasını yavrusununkine Eyvah ki hrant, bir vakitte Göğerçinleri yemlemişti, seninki! Kanı gördük okul dönüşünde ders kitaplarında Seslere karşı çok ilgiliyiz de ondan seslerden olur ölümümüz Sonra büsbütün çıkarız raydan, her vagon kendi cehennemine Kalbimiz doludizgin, kimse avutmasın içimizdeki tren düdüklerini Toprak insana gömülüyor, bodina da öldü Sınırlar biraz daha kırmızı Bütün karakamuları alaşağı eden bir bun Bir bayraktın düştüğün yerde patikalar’ın açtığı Bir kısrağın tayını emzirme sesiydi soluğun Şimdi çığ gürlemesidir aşan zamanı Bembeyaz tırnaklarla kazdığı o görülmedik arkta Kan ve gözyaşının birbirine değmeyen ortaklığı Yattım yere bakıyorum toprağın hisli eşitliğine Sular sınırları pasaportsuz geçer Asıl azınlık yerkürenin kendisidir Tek millet, gökyüzüdür ölürken yürekli düşünüldüğünde Çan ve ezan arasına gerili mahyada Acıyı dengeler yazı: ah-ya! Orda hrant, başı dumanlı ararat’ta Irağı bilmez bir yağız atla vardı oraya Hrant ki, külü bile nemlendirir çorak dünyayı Yine de her damlada ürperir yaşlı ararat Ne değişir hayatla karşılaşsan Hemen yanında arkadaşın ölüme gülerek bakıyorsa Gözün arkada değildi, içerideydi a hrant! gözüm İçerdeydi ve sözcükler - ki onlardı ve öldüren idi Ürkekliğin ürperdi karardı boz güruhun Yırtık tabanaltından kaçtı güvercin ruhun Yaslandığım duvarın uğultusuydun Beni sessizlikle açıklayan Hüznü giydiğin pabuçlarında bin ahhh! İçini delmiş kuzeyli bir rüzgârın Erguvan kalbine kuzu’layan bir güvercin Beykoz iskelesinde karaya vuruyor göçebe Ağarmış bir gül var yakamda İçimizdeki bahçelerden goncası Bir yağmur kenti ne kadar ıslatır? - Kanın insanı ıslattığı kadar ancak! Neden ayakta ölür aylar? - Kim bilir! Ölümün yüzüne gülüyorsun Bedenin kurşun geçirse de Kanamasın yaprakları güllerin Üşüyen sular ırmakların tenine karışsın Akımını vurdular sözcüklerden kurulu fırat’ın Beyaz bere bile ağlar çamurun işine İki damla göz yaşı düştü vurulunca sen Pülümür’ün yaşsız kadınının gözlerinden Oysa küçük bir çocuktum ben de tren raylarında Bozuk para gibi ezilen, hiç gelmeyecek sandığım baba Duydu mu mersinli balıkçı cemal, yağmurun yağdığını Ölümsüzlük denizine sabaha karşı? Fazlasıyla geciktin, suyu dinle, aynayla ödeş, toprağa dokun Buluşmayı bil kemik fırtınasında; sancınla yüzleş Şeytan tiryakilerinin sivilcelerindeki irin, Ey! kulak zarımı kanatan antik öfke Topla köpek dişlerini, düşlerini çektir ve git! Ölüm saklar ölümsüzlüğü yaşamın bildik türküsünde; hrant dink’i de Zehrini yağmalar karanlık Sis peçesine çakılı çöller Affet! yoksulduk, ezilmiştik; aval aval seyrettik mülk talan kavgasını Kan revan içinde söktüğümüz hayatlar, sözde şanlar sundu bizlere Korkumuz kutsaldı gölgemizden, gönüllü kurşun olduk düş kırımında Sesimizi linç tutup, kazıdık vicdanı, altın ve gümüş kakmalı hançerlerle Bu kez çatlak bulunca suyunu, yasaklandı İkinci emre kadar dökmek zehirli kanı Ne cehennemi ne cenneti Gurbeti de sılası da içindedir insanın Ömrümüzün biriktirdiği onca kavram ve sözcük Şimdi işgal altında Son pankart sokakta gerili birazdan polis kesip atacak Hepimizin ölümü en küçüğümüzün elinden olacak! Ah ile eyvah ile geçiyor zaman Dönsek kardeşliğimizi kutsayacak ardımızdaki kan Vart’a gül demişler, ağlayan kim İki kalp, iki zehir, yüz yıllık birikim Bin dereden kanla dolmuş kuyuları hep ıslak Sen, ben, hrant... bu toprak püskürtüyor sevgimizi Artık kış çiğdemleriyle anacağız seni Onlara kanınla, terin karıştı Yüreğindeki tohumlar Rüzgârlı sözcüklerle girecek türkülere kırık bir zamanda uçan güvercin üzgün tutar ağzındaki zeytin dalını Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan Bulutlara rüzgâra asarım suretini her akşam Her akşam bir mektup yazarım ararat kadar Unutmadım bırakıp giderken söylediğin sözleri Günler mi ağdı, ah, sular mı boğuldu Sisten kapılar mı var şehrin gözlerinde Göğüslerinin arasını şiirlerle süsledim hayatın Aranızdan geçerken incinmeler düştü payıma Güvercin kapaklandığında, yüzüm albatros ve yağmur Borandır, bahardır, uzar sakallarım çıtırtılarla mavi Kuşların sabahından geçelim hrant Çiçek tozları havalansın göklerimizden Zalimin gecesi mazlumun gecesiyle birdir Ve daha uzundur zulme karar verenin gecesi Bu yüzden sesini düşürmüş kaldırımlar leylak Kırmızı, kanla gül arasında gidip gelirken kanı çekilmiş yaprak Işık bilir vuracağı yüzü, konacağı kalbi Güvercin, toprağın düşüne kanat Kimi ölülerin ayakkabısı delik Ve sakalları saklanmış ertesi güne Kimi silahlı çiçek taşır öldürdüğüne Bayrağa sararlar gözsüz yüzünü Çorabını dikerler suç kime Ak bir güvercin kanıyla çiziyor ölümünde Ölümsüzlüğün resmini Çocuksu, muzip, yakışıklı Yüzün ki Canlar içinde bir can Kanlar içinde altı milyar insan! Ve onlar vurdukça sana, alışkanlıklarımız çözülüyordu böylelikle Küçümsediğimiz yollar açılıyordu önümüzde Güvercinlerin dudaklarındaki sıcak rüya, korkularımızı dolduruyordu Dilini susarken anlıyordum, konuşurken Birden kendimi bir kardeş çavlanında bulurken Çatılara konan kırmızı Güvercinin bıraktığı vedayı büyütüyordu Gölgesi ansız çekilen bir ağaç gibi yıkılırdım Bir elim ötekini tutmasaydı O ki bir fincan tuz istemişti yalnızca komşudan Şimdi tuzlu bir nehir akıyor kalan ömürler arasından Şimdi kim Bu uzak diyen Diyen bu yalan Bu burkulan ruhun üşümesiyle kardeşliğin Şu kurşun dökülmüş zaman Bir ölüm şiirine eklensin diye Gövdesiyle yazmıştı son dizeyi Sürgüne okunmuş arguvan havası; ki kan Yüzünü acıya dönmüş duduk, ah! gasparyan Unutulmuş; ötekinin cenneti değil miydi her insan Kim yırttı vicdanımızı, sevgimizi kim düğümledi Kaç bin kerre öldük seni Seni öyle sevdik, bağışla bizi Bu evleri borçlu olduğumuz taş ustaları Yürüyecek. Anı: hiçbir şey kalmadığında Su inceliğiyle gülümseyen günahsız kan Masum yüzünün görüntüsüdür dağılan Kan kabuğun altında fokurduyor yeniden Usanmış acısını sokakta gezdirmekten Şairleri dinlemek lazım: kabuk, su, tir, naz- Bir nar ki kırılınca hikâyemiz olacak Hadi ölümü tuzlayalım sonsuz deniz Hrant’tan sonra kokmasın bari ülkemiz Aslında ne türk’üz, ne kürd’üz, ne ermeni’yiz Öyle bir “baba”mız var ki hrant, hepimiz yetimiz! ŞİİRE İMZA ATAN 73 İSİM: A.Hicri İzgören, Adnan Satıcı, Ahmet Ada, Ahmet Günbaş, Ahmet Telli, Ahmet Uysal, Akif Kurtuluş, Altay Öktem, Altay Ömer Erdoğan, Arif Damar, Asuman Susam, Ataman Avdan, Aydın Şimşek, Betül Tarıman, Bilsen Başaran, Bülent Güldal, Celal Soycan, Cezmi Ersöz, Cihan Oğuz, Dinçer Sezgin, Enver Ercan, Fadıl Öztürk, Fergun Özelli, Fuat Çiftçi, Gonca Özmen, Gülten Akın, Gültekin Emre, Halim Şafak, Halim Yazıcı, Haydar Ergülen, Hayri K. Yetik, Hüseyin Peker, Hüseyin Yurttaş, İlhan Tülman, İlker İşgören, İ.Mert Başat, Kadir Aydemir, Küçük İskender, Mahmut Temizyürek, Mavisel Yener, Mehmet Atilla, Mehmet Can Doğan, M. Mahzun Doğan, M. Mazhar Alphan, M. Sadık Kırımlı, Mehmet Sarsmaz, Mehmet Mümtaz Tuzcu, Metin Cengiz, Metin Kaygalak, Mustafa Özturanlı, Muzaffer Kale, Namık Kuyumcu, Nesimi Aday, Nevzat Çelik, Oğuz Tümbaş, Olcay Özmen, Onur Akyıl, Orhan Alkaya, Özkan Satılmış, Özlem Sezer, Pelin Batu, Rahmi Emeç, Salih Bolat, Sedat Şanver, Selim Temo, Sennur Sezer, Sina Akyol, Tarık Günersel, Tuğrul Keskin, Turgay Gönenç, Veysel Çolak, Yunus Koray, Yücelay Sal ve Zeynep Uzunbay NTV |
||
|
||
| Hırant Dink'in ne yapmaya çalıştığı ve ne düşündüğünü anlatan, onun içtenliğini ortaya koyan çok güzel ve duygulu bir video. İzlemenizi öneririm |
||
|
||
| keşke anlyabilse birileri | ||
|
||
|
||
| vay bee!!! ne güzle olmuş, herkes döktürmüş. tüylerim diken diken oldu yav, paylaşım için teşekkürler torg. | ||
|
||
| içim yanıyor, çok etkilendim torq, teşekkürler paylaşımın için. Nazım'ın çok güzel şiirlerinden birini Genco Erkal okuyunca iyice dokundu. | ||
|
||
| Önemli olan kahramanlık edebiyatı yapmamak. Aslında Hırant bir kahraman değildi böyle bir şeye tevessül de etmezdi. O onurlu ve alçakgönüllü bir insandı. Düşündüğü gibi yaşadı, düşüncelerinden ödün vermedi ve öldürüleceğini bilmesine karşın yaşam tarzını değiştirmedi sonuçta onuruyla da öldü. Bugün ondan bir kahraman yaratma ihtiyacı hissediyorsak bu bizim zavallılığımızın göstergesidir. Hepimiz gerçekten cenazesinde bağırdığımız gibi birer Hırant olabilirsek bu topraklarda kahramanlara ihtiyaç kalmaz. Bu işin gerçeği, diğer kısma gelince ben Hırant'ı çok sevmişdim ve ardından ağlamaya hala da devam ediyorum. kuzeys sen çok sevdiğin ve yitirdiğin biri için ağladın mı hiç? |
||
|
||
sırada ki kahraman kim acaba.. kahraman aranıyor.. kuzeys genel olarak düşüncelerini ve yazılarını bildiğim için senden bu sözlerini birazcık aralamanı, açmanı istesem... yanlış değerlendirilebiliyor çünkü... |
||
|
||
| Derlemeler gerçekten harika, teşekkürler sayın torq. | ||
|
||
| eline sağlık kuzeys. ben de diyorum ki onlar kendilerini kahraman olarak görmediler, bize düşen de onları kahramanlaştırmak değil tabii ki. Hırant Dink kahraman olmayı isteseydi korkularını dile getirmezdi zaten. ateş hırsızı'nın ve senin söylediğiniz gibi yapılacak şey düşüncelerini yaşatmamız ve düşüncelerin özgürlüğü adına savaşımımız. |
||
|
||
| hepiniz çok güzel yazılar yazmışsınız Hrant DİNK için ... Hepinize çok teşekkürler .... |
||
|
||
| dün ölen arkadasim icin gozyasi dokmedim ama hranta doktum. gectigimiz eylulde vapurda gorup konusasim gelmisti de bosvermistim cunku nasil olsa cok yakindaydi. hic konusamadim. onu dusununce heran gozlerim dolabilir. cok iyi anliyorum | ||