|
||
| “Kelimelerimi senden ödünç alıyorum. Alıyorum, onlarla seni anlatacağım. Seni anlatırken sözcüklerin yanan, dokununca yakan bir yanı var. Uzağın yakınlığını anlatacağım. Sen aynasın. İşte yakın bir sözcük. Aynadasın. Ayna benim belki de. Benim aynamda kendini seyrediyorsun. Ben uzağım. Uzaklığın aynası. Aynada uzakla yakın bilinebilir diye soyluyorum. Yoksa ne ayna var ne yakın ne uzak. Sen varsın, seninle birlikte hiçbir şey yok. Kelimelerimi yapmak üzere harfler topluyorum. Arı gibiyim bu halimle. Yalın halim bu. Yalnız halim. Yalnızlık bos bir sözcük olarak gözlerime konuyor. Alıp onunla bir arı yapıyorum.” Sadık Yalsızuçanlar’dan, dokunan, dağılan, toplanan, vuran, soran, acıtan, acıyan, ışıtan, su gibi akan, kor gibi yakan, burkan, kunt, tok, ağır, taş, acı anlatılar toplamı: Hiç. Sadık Yalsızuçanlar - HİÇ bu baslık altına eklentılerınızı beklıyorum.. cunku bır cok kıtap kendnı 'arKa KapaK'tan gorucuye cıkarır.. |
||
|
||
| Kuruyup düşen yaprağını düşünür mü ağaç hiç gözyaşı kanallarında dondolla dolaşırken aşk bir isim tamlamasına dönüşmek isterken iki sevgili... Tek derdi,kendi derinliğine çekilmektir acının; suyu suyla kirletmek kadar masum bir gözü öteki göze düşman etmek kadar tehlikeli... Birbirlerine çarpa çarpa batan gemiler ağlaşan mürettebat,ağlaşan halatlar,ağlaşan kaos ağlamayı savaşmak sanan zavllı cahil melankoli... Bilinmezin içinde pusuya yatmışken bilim hayatın dağlarına çekilmişken eşkıya durumlar insan yalnızca,bir gün öleceği için sevinmeli... Küçük İskender-İpucu Bırakma Sanatı |
||